September 6, 2017

இந்திய சினிமாவின் அரசியல் முகம் - ஒரு வரலாற்றுப் பருந்தின் பார்வை


                                                                                           

1896-ல் மும்பையில் முதன்முறையாக சினிமா திரையிடப்பட்டபோது பெரிதாக வரவேற்பில்லை. ஒருவாரம் கழித்து கூட்டம் குமுறித்தள்ளியது . இடையில்  அரங்கிற்கு கூட்டத்தை வரவழைக்க அவர்கள் அப்படி என்ன  செய்தார்கள் தெரியுமா ?பெரிதாக எதுவுமில்லை படம் போடும் அரங்கில் மூன்று தடுப்புகளை போட்டு உயர் வகுப்பு, இடை வகுப்பு,  தரை வகுப்பு என மூன்றாபிரித்தார்கள்.

திரைரங்கில் பார்வையாளர்கள்  தகுதி அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்டது உலகிலேயே  இந்தியாவில் தான் முதன் முறை. பிற்பாடு இதுவே நிரந்தரமாகவும் ஆனது. இப்படி சினிமா அரசியல் அன்றே துவங்கியிருந்தாலும் அரசியல்  சினிமாக்கள் இந்தியாவுக்குள் மிக தாமதமாகத்தான் வந்தது. துவக்க காலப் படங்களில் பெரும்பாலும் புராணம் இதிகாசம் இவையே பாடு பொருளாகி மக்களை ஒரு மறதியில் திளைக்கவைத்தன. இத்தனைக்கும் சுதந்திர போராட்டம் தீவிரமாக நாடு முழுக்க தீப்பற்றி எழுந்த அக்காலத்தில் மவுன படங்களும் சரி பேசும் படங்களும் சரி புராண, இதிகாச, ராஜா ராணி கதைகளிலிருந்து விடுபடவேயில்லை. 934-ல் சினிமா பேச ஆரம்பித்த பின் தான் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஆங்காங்கு சினிமாவுக்குள் அரசியலும் சமூகமும் எட்டிப்பார்க்க தெரிந்தது .

 தமிழில் 1939-ம் ஆண்டில் வெளியான இயக்குனர் கே.சுப்ரமணியம் அவர்களின் தியாக பூமி தான் தமிழின் முதல் அரசியல் படம்.. மக்களிடையே விடுதலை போராட்ட உணர்வை வளர்க்கும் நோக்கில், இறுதிகாட்சி ஊர்வலத்தில் அனைவரும் காங்கிரஸ் கொடியை ஏந்தி  ” பேபி சரோஜாவின் ஜெய காந்தி மகானுக்கு ஜே ஜே” என்ற பாடலை பாடிக்கொண்டு செல்வதாக  காண்பிக்கப்பட அரங்கிலும் மக்கள் உணர்ச்சி வெள்ளத்தில் கோராஸாக பாடினர். இதனால் படம் தடை செய்யப்போவதாக அறிவிக்க, உடனே படத்தின் தயாரிப்பாளரும் இயக்குனருமான கே.சுப்ரமணியம் உடனடியாக அனைத்து அரங்குகளிலும் இலவசக்காட்சி என அறிவிக்க  திரையரங்கங்கள் அனைத்திலும் திருவிழா கூட்டம் போல கூட்டம் நிறைந்தது. பின்  பிரிட்டிஷ்  ஆட்சியர்களால் இப்படம் தடை செய்யப்பட்டு இந்தியாவின் முதல் தடை செய்யப்பட்ட படம் என்ற பெயரையும் பெற்றது.
                   
       
பொதுவாக சத்யஜித்ரேவின் பதேர் பாஞ்சாலி 1955-க்கு பிறகுதான் இந்திய சினிமா உலக அளவில் அங்கீகாரம் பெற்றதாக ஒரு  கருத்து நிலவுகிறது அது முற்றிலும் தவறு. இரண்டு பேர் ரே-வுக்கு முன்பே உலக திரைப்பட விழாக்களில் இந்தியாவின் பால்  கவனத்தை ஈர்த்தனர்.

சேத்தன் ஆனந்த், பிமல் ராய் ஆகிய  இருவர் தான் அந்த பெருமைக்குரிய இயக்குனர்கள்.

  சேத்தன் ஆனந்த் இயக்கத்தில் 1946-ல் வெளியான நீச்சா நகர் தான்   சமூக அரசியலை பேசிய முதல் படம். சேத்தன் ஆனந்த் இயக்கிய இந்தப்படம் தான் உலக அரங்கில் இந்திய சினிமாவுக்கான முகவரியை தேடித்தந்த முதல் படம். அதுவும் பிரான்ஸின் கான் விருது துவங்கப்பட்ட முதல் ஆண்டிலேயே அதன் முதல் விருதைப் பெற்றது என்பதுதான் இதில் விசேஷம்  அதுவும் யாரோடு தெரியுமா,  புகழ்ப்பெற்ற நியோ ரியலிஸ இத்தாலி படமான  ரோம் ஓபன் சிட்டியுடன் இந்த படம் விருதைப் பகிர்ந்து கொண்டது. நடிகர் தேவ் ஆனந்த், இயக்குனர் விஜய் ஆனந்த் ஆகியோரின் மூத்த சகோதரர் தான் இந்த  படத்தின் இயக்குனரான சேத்தன் ஆனந்த்.
               
 பிற்பாடு  1953-ல் பிமல் ராய் இயக்கத்தில் வெளியான தோ பீக ஜமீன் சமூக அரசியலை அழுத்தமாக பேசிய இன்னொரு முக்கியமான படம். பிமல் ராய்  என வெறும்  பெயரை சொல்வதை விட இவர்தான்  தேவதாஸ் எனும்  புகழ்பெற்ற இந்திய காதல் காவியத்தை   வங்காளத்தில் எடுத்தவர் . பிற்பாடு தெலுங்கு தமிழ் என பலமுறை மீட்டுருவாக்கம் கண்டு தேவதாஸ் மிகப் பெரிய வெற்றிகளைப் பெற்றது நாடறிந்த சேதி.

வறுமை காரணமாக 60ரூபாய் ஜமீனிடம் கடன் வாங்கும் ஏழை விவசாயியின் கதைதான்  ” தோ பீகா ஜமீன் “  . அந்தக் கடனை அடைக்க அவன் படாதபாடு படுவான், பிற்பாடு நகரத்துக்குச் சென்று ரிக்‌ஷா இழுத்து கடுமையாக உழைத்து பணம் சம்பாதித்து வீடு திரும்பும் போது அவன் நிலம் முழுவதுமாக ஜமீனால் ஆக்கிரமிப்பு செய்யப்பட்டு அதில் தொழிற்சாலைக்கான ஆரம்பப் பணிகள் நடந்துகொண்டிருக்கும். மேலும்  அவன் நிலத்தில் நிற்கக்கூட உரிமை மறுக்கப்பட்டு அவனும் அவன் குடும்பமும் ஜமீன் ஆட்களால் விரட்டியடிக்கபடுவர். இறுதியாக அவன் அங்கிருந்து புறப்படும் போது ஒரு பிடி மண் எடுக்கப் போக, அது கூட அவன் கையிலிருந்து தட்டி பறிக்கப்படும்.  கண்ணீரை மட்டும் நிலத்துக்கு சொந்தமாக்கிவிட்டு வெறும் கையோடு  ஊரை விட்டு  அவன் குடும்பத்தோடு புறப்படுவதோடு படம் முடியும் .
      
 இந்த படமும் ஏழாவது கான் திரைப்பட விழாவில் கிராண்ட் பிரிக்ஸ் விருதை பெற்று இந்தியாவுக்கு பெருமை சேர்த்தது,
தோ பிகா ஜமீனைத் தொடர்ந்து 1956-ல் பதேர் பாஞ்சாலி மூலமாக உலகை தன் பக்கம் திருப்பிய சதயஜித்ரேவின் படங்கள் அழகியலையும் மானுட வாழ்க்கையின் அவலத்தையும் சினிமாவில் சிறப்பாக பதிவுசெய்ததே யொழிய அது தீவிரமான அரசியலைப் பேசவில்லை. மேலும் அவரது புகழ்பெற்ற அபு ட்ரியாலஜி படங்கள் அனைத்தும் அரசாங்கத்தின் ஒத்துழைப்போடு எடுக்கப்பட்டதால் அவரால் துணிந்து அரசியல் கருத்துக்களை பேச முடியவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் அவர் மேல் விழுந்தது.



 அவரது படங்களில் ”சாருலதா” தான்  பெண்ணிய அரசியல் பேசிய  குறிப்பிடத்தகுந்த படம் எனலாம். சுதந்திர போராட்ட காலப் பின்னணியில் பெண்னின் அக உலகத்திற்கு முக்கியத்துவம் தந்து  வெளியான சாருலதாவைத்தான்  விமர்சகர்கள் பலரும் இன்றும் அவரது மிகசிறந்தப் படமாக கருதுகின்றனர்.1981-ல்  இந்தி மொழியில் வெளியான அவரது  ”சத்கதி”  சாருலதாவுக்கு பிறகான குறிப்பிடத்தக்க  அரசியல் படம்.

 இதில் துகி எனும் தலித் குடியானவன் தன் மகளுக்கு நிச்சயதார்த்த தேதி குறித்து தர ஒரு பிராமணனின் வீட்டுக்கு கூடை நிறைய பொருட்களுடன்  தலையில் சுமந்து செல்வான்.அதை பொருட்படுத்தாத பிராமணன் அந்த தலித் குடியானவனை தன் வீட்டு வேலைகளை முழுவதுமாக செய்து தந்தால் மட்டுமே  நாள் குறித்து தருவதாக கூற  அவனும் அதை செய்து முடித்து விட்டு அவனிடம் போக, அவனோ  அவன் வீட்டு முன்பிருக்கும் விறகை வெட்டித் தந்தால் நாள் குறித்து தருவதாக கூற இவனும் வெட்டுவான். அந்த பிராமாணன் திரும்ப வரும் போது குடியானவன் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து கொதித்து போய் அவனை எழுப்ப, அவனோ சாப்பிடாமல் பசியுடன் இருப்பதாக கூற முழு வேலையும் முடித்தால் சாப்பாடு போடுவதாக கூறுவான். அதனால் படம் பல துன்பியல் நிகழ்வுகளுடன் இறுதிக் கட்டத்தை நோக்கி நகரும்.

 மேற்சொன்ன இரண்டு ரே-க்களை விடவும் கூடுதலான அரசியலையும் காட்சி வழி உரையாடலில் தீவிரத்தையும் காண்பித்தவர் ரித்விக் கட்டக்.  1953-லேயே இவரது நாகரீக் படம் வந்திருக்க வேண்டியது ஆனால் என்ன காரணத்தாலோ அந்த முதல் படம் 24 வருடங்கள் கழித்தே வெளியானது. 1958-ல் அஜாண்ட்ரிக் மூலமாகத்தான் ரித்விக் கட்டக்கின் முதல் சமூக  எதார்த்தப் படம் வெளியானது.      இவரது மேகே தாக்க தாரா-( தமிழில் அவ்ள் ஒரு தொடர்கதையாக  பால்ச்சந்தரின் ”கை” வண்ணத்தில் 1974ல் அங்கீகாரமின்றி மீளாக்கம் செய்யப்ப்ட்ட படம் )  வும் சுபர்ண ரேகாவும் குடும்ப உறவுகளின் சிதைவை பேசினாலும் வங்காள சமூகத்தின் அழுக்குகளை தோலுரித்துக்காட்டிய படங்கள்

   இப்படியாக சமூக அரசியலை இப்படங்கள் பேசினாலும் அவை உரத்துப் பேசவில்லை. மிக சன்னமான குரலிலேயே கலாபூர்வத்துக்கு முக்கியத்துவம் தந்து அரசியலை பின்புலமாக பேசின . அதுவும் கூட  கலைப்படங்கள் வரிசையில் வெளி நாட்டு திரைப்பட விழாக்களில் மட்டும் கொண்டாடப்பட்டதே தவிர மிகப்பெரிய வணிக வெற்றியை ஈட்டவில்லை . அதே சமயம்   மைய நீரோட்ட இந்திப்படங்களில் அரசியல் என்பது கடுகளவு கூட  இல்லாத காலம்   

  இந்தச் சூழலில் சமூக பிரச்சனைகளை உரக்கப் பேசி மக்களை பாதிக்க வைத்து மாநிலத்தின் அரசியலையே மாற்றிய படங்கள் என்றால் அந்த அதிசயம் தமிழில் மட்டுமே நிகழ்ந்தன. தமிழில் 1950-களில் வெளியான , பராசக்தி, ரத்தக்கண்ணீர் ஆகியப் படங்கள்  தீவிர சமூக அரசியலை பேசியதோடு மைய நீரோட்ட படங்களில் வெற்றிப்படமாகவும் வலம் வந்தன.  இந்தப் படங்கள்  உண்டாக்கிய அரசியல் பாதிப்பு அளவுக்கு  இந்தியாவின் வேறந்த மொழியிலும்  சினிமாக்கள் வரவில்லை, இந்த அளவுக்கு அதிர்வோ மாற்றங்களோ நடக்கவில்லை.
       
 அவ்வகையில் இந்திய சினிமாவிலேயே சமூக அரசியலை மைய நீரோட்ட சினிமாவில் உரத்து பேசி பெரு வெற்றிபெற்ற பெருமை கொண்டது தமிழ் சினிமாக்கள் தான்  என  நாம்  மார்தட்டிக்கொள்ளலாம்.    

  எழுபதுக்களுக்கு பிறகுதான் இந்தி சினிமாக்களில் துணிந்து அரசியலை பேசத் துவங்கின. அக்காலத்தில்தான் தொழிற்சாலைகள் பெருகி மக்கள் கிராமம் சிற்றூர்களிலிருந்து நகரங்களை நோக்கி நகர இந்திய வாழ்க்கை ,  நகரமயமாக்கலுக்கு மாறியது. இதனால் மக்களிடையே வேலையில்லா பிரச்சனை கூட்டு குடித்தன உறவுச் சிக்கல்கள் உள்ளிட்ட  பல பிரச்சனைகளை உருவாக்க இன்னொருபுறம்  ஒரே மாதிரியான காதல் கதைகளைப் பார்த்து பார்த்து போரடித்துப் போன மக்களின் எதிர்பார்ப்பும்  ரசனை மாற்றத்துக்கான நெருக்கடியை உருவாக்கியபோது இந்திய சினிமாவில் சில அதிசயங்கள் நிகழத்துவங்கின .

அது மைய நீரோட்ட இந்தி சினிமாக்களில் பாதிக்கத் துவங்கியது, அப்படங்களில் கோபக்கார இளைஞன் பாத்திரத்தில்  அமிதாப் பச்சன் புதிய நட்சத்திரமாக உருவாகிறார். இன்னொருபக்கம்  வங்காளத்திலிருந்து மிருணாள் சென் ,ஹியாம் பெனகல் ,  கோவிந்த் நிகலானி, பாசு சட்டர்ஜி ,மணிகவுல் ,  தபன் சின்ஹா, எம்.எஸ். சாத்யூ , புத்த தேவ் தாஸ் குப்தா ,கவுதம் கோஷ்   கன்னடத்தில் க்ரீஷ் காசரவள்ளி , கேரளாவில் அடூர்  கோபாலகிருஷ்ணன், ஜி.அரவிந்தன்  போன்ற இயக்குனர்கள்  உருவாகத்துவங்கினர் . சினிமாவுக்கும் மாறத் துவங்கியது .

இவ்வகை சினிமாக்களில்   நாயக வழிபாடு ஆக்ஷன் காட்சிகள்  பின்னுக்கு தள்ளப்பட்டன.  படத்தில் வரும் பாத்திரங்கள் அனைத்துமே நாம் வாழ்வில் சந்திக்கும் அடித்தட்டு  நடுத்தர மக்களை பிரதிபலிப்பது போல உருவாக்கப்ப்ட்டன  அதுவரை  நாயகர்கள் ராஜேஷ்கண்ணா போல அழகாக பளபளவென இருந்தாக வேண்டும் என்ற மரபு உடைக்கப்பட்டதுநஸ்ரூதீன் ஷா, ஓம்புரி , அமோல் பலேகர்  போன்ற  திறமை வாய்ந்த  நடிகர்கள் நாயகர்களாகியினர். ஸ்மிதா பட்டீல் , ஷ்பனா ஆஸ்மி போல புறம் தாண்டி உணர்வை இயல்பாக வெளிப்படுத்தும் ஆற்றல் மிக்க நடிகைகள் நாயகிகளாக அறிமுகமாயினர் .

அதே சமயம்  கலை சினிமா போல  திரைப்பட விழாக்களுக்கான படமாக இல்லாமல் வெகுமக்கள் பார்க்கும் விதமான சமரசத்துடன் இவை அமைந்தன. இவற்றையே   பேர்லல் சினிமாக்கள் என காலம் பின்னாள் அடைமொழியிட்டு அழைத்துக்கொண்டது. மையநீரோட்ட வணிக சினிமா கட்டமைப்புகளுக்கு இணையாக தனித்த வழியில் இப்படங்கள் உருவானதால் இணைகோட்டு சினிமா எனும் பேரைப்பெற்றது.
\
இந்த பேர்லல் சினிமா இயக்குனர்களில்  மிருணாள் சென்னின் படங்கள் அரசியலை தூக்கலாக பேசின.   1969-ல் வெளியான இவரது புவன் ஷோம்  சத்யஜித் ரே, கட்டக்-குப் பிறகு  எதார்த்தம், தீவிரமான காட்சி மொழி, இரண்டோடு கூர்மையான அரசியலையும்  பேசியது.  இவரது ஏக் தீன் பிரதின் படம் வேலைக்கு போய் வீடு திரும்பாத ஒரு இளம் பெண்ணைப்பற்றிய கதை. அந்த ஒரு இரவில் அந்த வீட்டின் அனைவரும்  பதட்டமாகி என்னென்ன செய்கிறார்கள் என காட்சிகளில் சொல்லிக்கொண்டிருக்க மறுநாள் காலையில் அவள்   யாரையும் எதையும் பொருட்படுத்தாமல் அசட்டையாக அலட்டிக்கொள்ளாமல் வீட்டுக்குள் நுழைய படம் முடிகிறது.

அந்த இரவில் அவள் என்ன ஆனாள் எங்கே போனாள் எதையும் இயக்குனர் சொல்லவில்லை. பலரும் அவரைத் துரத்தி துரத்தி கேட்டனர் அவள் என்ன ஆனாள்  யாரிடமாவது படுத்தாளா என கேட்க  மிருணாள் சென் எனக்கு தெரியாது  ஒருவேளை இருந்தாலும் இருக்கலாம் என சொல்ல, இந்த பதில் அப்போது பெரும் அதிர்ச்சியை மீடியாக்களின் மத்தியில் உருவாக்கியது.

ஒருபுறம் சமூக அரசியலைப் பேசும் படங்கள் வந்துகொண்டிருக்க இன்னொரு பக்கம் மைய நீரோட்டத்தில் கட்சி அரசியலைப் பேசும் படங்களும் வரத்துவங்கின  .
அதில் குறிப்பிடத்தக்க படம் 1977-ல் வெளியான ஆந்தி. 

முன்னாள் பிரதமர் இந்திரா காந்தி பெரோஸ் காந்தி ஆகியோரது காதல் மற்றும் திருமண வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு  சினிமாவுக்கென செயற்கையாக சில காட்சிகளையும் சேர்த்து இப்படத்தை இயக்கியிருந்தார் இயக்குனர் குல்சார். புகழ்பெற்ற இந்தி பாடலாசிரியரான இவர் இந்தியில் பல முக்கிய  படஙகளை இயக்கிய சிறந்த இயக்குனரும் கூட.
 படம் வெளிப்படையாக  இந்திரா காந்தியின்  காதல் வாழ்க்கையை சொல்வதோடு இயக்குனர் குல்சார், நாயகியாக நடித்த சுசித்ராசென்னின் தோற்றத்தை  இந்திரா போலவே வடிவமைத்திருந்தார். படம் ரிலீஸானதோ 1975 எமர்ஜென்சி உச்சத்திலிருந்த நேரம். இந்தியாவே நடுங்கிக்கொண்டிருந்த காலம். அவரது இமேஜுக்கு முற்றிலும் தலைகீழாக அவர் மதுகுடித்து தள்ளாடுவது போன்றக் காட்சிகள் கொண்டப்பட , விடுவாரா இரும்பு பெண்மணி. ரிலீசான சில நாட்களிலேயே  படத்துக்குத் தடை விதித்தார். இயக்குனரும் தயாரிப்பாளரும் முட்டி மோதிப்பார்த்தார்கள் ம்  ஹூம் மசியவில்லை .

பிறகு 1977-ல்  ஜனதா கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தபிறகு தான் படம் ரிலீசாகியது.  இதே கால கட்டத்தில்  அம்ரித் நகாதா என்பவர் தாயும் மகனுமான  இந்திராகாந்தி மற்றும் சஞ்சய் காந்தி ஆகியோருடைய  அரசியல் ஊழல்களை கிண்டலும் கேலியுமாக சித்தரித்து  கிஸ்ஸா குர்ஸிகா என்ற படத்தை 1977ல் வெளியிட இந்த படமும்  காங்கிரஸ் அரசாங்கத்தால் தடை செய்யப்பட்டு முடக்கப்பட்டது.  சமீபத்தில் இதே போல இந்திராகாந்தி சஞ்சய் காந்தி ஆகியோரின் வாழ்க்கையை அடியொற்றி மராத்தி இயக்குனர்  மதுபண்டார்கர் தயாரிப்பில்  ”இந்து சர்க்கார்” என்ற படம் வெளியானது. இதற்கும் காங்கிரஸ் கட்சியிலிருந்து கடும் எதிர்ப்புகள் கிளம்பின . ஆனால்   தியேட்டருக்குள் வந்த சில நாட்களிலேயே அந்த படம் பெட்டிக்குள் முடங்கிப்போனது,

தொடர்ந்து இதே போல பேர்லல் சினிமா காலத்தில் இந்தியில் வெளியான மற்றுமொரு முக்கியப் படம் கரம் ஹவா. 1973-ல் வெளியான கரம் ஹவா இன்னொரு குறிப்பிடத்தகுந்த அரசியல் படம்.புகழ்பெற்ற சிறுகதையாளரும் பெண் படைப்பாளியுமான இஸ்மத் சுக்தாய் எழுதி எம்.எஸ்.சத்யூ இயக்கத்தில் வெளியான இப்படம் 1947-ல் இந்தியா பாகிஸ்தான்  பிரிவினையும் அதையொட்டி   உண்டான பிரச்சனைகளையும் மையமாக கொண்டது .
                      
1973-ல் இப்படம் வெளியிடத் தயாரான நிலையில் படத்திற்கு எதிர்ப்புகள் வலுக்கத் துவங்கின. பால் தாக்கரே படம் வெளியானால் கலவரம் வெடிக்கும் எனக்கூற எட்டு மாதங்கள் படம் வெளியாவது தள்ளிப்போனது. பிற்பாடு 1974 ஏப்ரலில் வெளியாகி பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது.

அதேபோல ஷியாம் பெனகலின் , மண்டி , பூமிகா, போன்ற படங்களும்  பல படங்களுக்கு  ஒளிப்பதிவாளராக பணியாற்றி இயக்குனராக பரிணமித்த கோவிந்த் நிகலாணியின் ஆக்ரோஷ், அர்த்சத்யா, துரோகால் போன்ற சமூக அரசியலைத் தீவிரமாக பேசிய படங்களும் இக்காலத்தில் வெளியாகி இந்திய சினிமாவுக்கு மகுடங்களை சூட்டின.

இக்காலத்தைத் தொடர்ந்து இந்திய சமூக அரசியல் படங்கள் வெளி நாடுகளிலும் வரவேற்பை பெற்றன. மீரா நாயர் எடுத்த சலாம் பாம்பே, தீபா மேத்தா எடுத்த பயர் வாட்டர் சேகர்கபூர் எடுத்த பண்டிட்குவின் போன்ற படங்கள் மிகப்பெரிய வரவேற்பையும் உள்நாட்டில் பெரும் சர்ச்சையையும் உருவாக்கின.
இந்தி பேர்லல் சினிமாவின் தாக்கம் தமிழிலும் புயலை சற்று தாமதமாக கிளப்பியது.அதே போல எதார்த்த பின்புலம் ,நடைமுறை பாத்திரங்கள் நாயக பிம்பமழிப்பு போன்றவை இங்கும்பிரதிபலித்தன. ரஜினி, விஜயகாந்த், சரிதா, ஷோபா போன்ற கருப்பு நட்சத்திரங்கள் உதயமாயினர். பாரதிராஜா, மகேந்திரன் பாலுமகேந்திரா ,தேவராஜ் மோகன் , துரை  பாக்யராஜ் போன்ற இயக்குனர்கள் உதயமாயினர்.

1982ல் அட்டன்பரோ இயக்கிய ஆங்கிலப்படமான காந்திக்கு பிறக்கு இந்தி மைய நீரோட்ட படங்களிலும் அரசியல் தலைவர்களின்   வாழ்க்கை வரலாற்று படங்களும் வரத்துவங்கின.  காந்தி மை பாதர், மேக்கிங் ஆப் மகாத்மா  தமிழில் கமலஹாசன் இயக்கத்தில்  ஹேராம் ஆகிய படங்கள் உருவாகின மேலும்1993ல்   கேதன் மேத்தா  இயக்கத்தில் சர்தார் எனும் வல்லப பாய் படேல் பற்றியும்  2005ல் ஷியாம் பெனகல் இயக்கத்தில் நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ்  பற்றிய படமும் வந்தன . ஆயினும் இவர்களது  படங்களுக்கு வராத ப்ரச்னை  1999ம் ஆண்டு  ஜாபர் படேல் இயக்கத்தில் தயாரான அம்பேத்கார்  படத்துக்கு  வந்தது. இத்தனைக்கும் இரண்டு தேசிய விருது பெற்ற இப் படம் திரையரங்கம் வர ஏகப்பட்ட முட்டுக்கட்டைகள்.   2010க்குபிறகுதான்   தமிழ் நாட்டில் சிலரது முயற்சிக்குப்பின் இந்த  படம் திரையரங்கிற்கு வந்தது. இன்னும் பல மாநிலங்களில் இப்படம் திரையிடப்படவேயில்லை. இதைவிட அதிர்ச்சி என்னவென்றால் 2015ல் ஏப்ரல் 17ல் வெளியான டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா தகவல் படி  இன்னும் இந்த படம் எந்த தொலைக்காட்சியிலும் திரையிடப்படவில்லை  என்பதுதான் .

இது தவிர இந்தி திரைப்பட உலகில் நேரடி அரசியல் படங்களை  தொடர்ந்து  இயக்கி வந்தவர் இயக்குனர் பிரகாஷ் ஜா. இவரது ராஜ்நீதி, கங்காஜல் போன்றவை குறிப்பிடத்தக்க திரைப்படங்கள். இவரது தயாரிப்பில் 2012ல் வெளியான   சக்கர வியூகம் மாவோயிஸ்டுகளை வெளிப்படையாக ஆதரித்து வெளியான குறிப்பிடத்தகுந்த படம்.





ராம் கோபால் வர்மா இயக்கத்தில் வெளியான சர்க்கார் மற்றும் அதன் தொடர் வரிசைப்படங்கள் ஆகியவை நேரடி நடைமுறை அரசியலை எதார்த்தத்தோடு காண்பித்த படங்களாக கருதலாம்.

அதே போல ராயேஷ் ஓம் பிரகாஷ் மெஹ்ரா இயக்கத்தில் அமீர்கான் நடிப்பில் வெளியான  ரங் தி பசந்தி யும்  ஷாருக்கான் நடிக்க அசுடோஸ் கோவ்ரேக்கர் இயக்கத்தில் வெளியான ஸ்வதெஷும் குறிப்பிடத்தக்க அரசியல் படங்கள்.
இதில் ஸ்வதேஷ் இதுவரை யாரும் சொல்லாத புதிய கோணத்தில்  புதிய தளத்தில் இந்திய கிராம உள்கட்டமைப்பு பற்றியும்    சமூக நோக்கொடு அதனுள் வேலை செய்ய அமெரிக்காவின் நாஸா வேலையை உதறி விட்டு வரும் பணக்கார இளைஞனும் அவன் எதிர்கொள்ளும் ச்வால்களை  பற்றியுமான கதை.



இந்தி சினிமாவில் இதுவரை வந்த கதைகளில் மிகச்சிறந்த பத்து கதைகளுல் ஒன்றாக இத்னைச் சொல்லலாம் ஆனாலும் இப் ப்டம் வியாபார ரீதியாக பெரும் தோல்வியை எதிர்கொண்ட படம்.

அதே போல தற்கால இந்தி திரைப்படங்களில் விஷால் பரத்வாஜ் மற்றும் அனுராக் காஷியப் ஆகியோரின் படங்கள் சமூக அரசியலை தீவிரமாக பேசும் படங்கள் இவற்றில் விஷால் பரத்வாஜின்  ஹைதர் திரைப்படம் காஷ்மீரில் காணமல் போகும் இஸ்லாமிய இளைஞர்களை பற்றிய குறிப்பிடத்தகுந்த  துணிச்சலான படமாகும்அனுராக் காஷ்யபின்  ப்ளாக் ப்ரைடே, தேவ் டி போன்ற படங்களும்  நடைமுறை  சமூக அரசியலை  எதார்த்தமாகவும் துணிச்சலகாவும் பேசிய படங்கள்.

சமீபகால சினிமாக்களில் கன்னட சினிமாவின் திதி, மராத்தியில் பன்றி , கோர்ட் மலையாளத்தில் கம்மாட்டி பாடம் போன்றவை சமூக அரசியலை பேசிய படங்கள்.

தமிழிலும் மெட்ராஸ், விசாரணை, அப்பா, மாவீரன் கிட்டு உறியடி போன்ற படங்கள் வெவ்வேறு தளங்களில் தீவிரமான அரசியலை முன் வைத்தன.

 நன்றி : அந்தி மழை  செப்டம்பர் 2017 
             


August 31, 2017

பிக் பாஸ் வீட்டில் ..... கடிதங்கள் திருச்சி அற்புதராஜ்

உண்மைதான் அஜய் , நான் அதையெல்லாம் பார்ப்பதில்லை என்றாலும் பொய்என்பது கொஞ்சமும் கூச்சமில்லாமல் பரவியிருக்கிறது என்பதை உணர்கிறேன், அதற்காக கவலையும் கொள்கிறேன் ஆனால் என்ன செய்ய வேண்டும், என்ன செய்யமுடியும் என்பது மட்டும் புரியவில்லை. உங்கள் கருத்துகளுக்கும் உணர்வுகளுக்கும் மனப்பூர்வமாய் ஒத்துழைப்பு அளிக்கிறேன்.


 நன்றி. எஸ்.அற்புதராஜ் 
திருச்சி 

பிக் பாஸ் விட்டில் நீங்கள் யார் கட்டுரைக்கு கடிதங்கள் - கோவை தங்கவேலு

தேதி : 28.08.2017
 
திரு.அஜயன் பாலா அவர்களுக்கு,
 
தங்களின் மெயில் வழி பதிவு படித்தேன்.
 
காலம் மாற ஆட்கள் தான் மாறி இருக்கின்றார்களே ஒழிய, மனிதன் என்றைக்குமே SP.jananadhan<jhananathan@gmail.com>;மாறியதில்லை. இயலாதவன் மட்டுமே நியாயம் பற்றியும், தர்மம் பற்றியும் பேசுகிறான். அந்தக் கால மன்னர் ஆட்சியில் சிபாரிசும், ஊழலும் இல்லாமலா இருந்தன? இந்தக் காலத்தில் அது ஜனநாயக ஆட்சியாய் வடிவம் மாறி  இருக்கிறது.
 
ஊழல் ஆட்சி செய்பவர்களை எவர் தண்டிப்பது? அந்தக் கட்சியை தடை செய்யத்தான் முடியுமா? ஜன நாயகம் என்பதெல்லாம் வெற்று மாயை. செய்யவே முடியாது. ஏனெனில் தண்டிக்கும் நிலையில் இருப்பவர்களை ஊழல்வாதிகள் தான் நிர்வகிக்கின்றார்கள். இந்தச் சூழல் மாறாத வரை எதுவுமே நடக்காது. கத்தலாம், பேசலாம், எழுதலாம். அதுவரைக்கும் தான் நமக்கு உரிமை. வேறு எதையும் கிழிக்க முடியாது. வேண்டுமென்றால் வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக ஜன நாயகம், பத்திரிக்கை சுதந்திரம், உரிமை மீட்பு என அணிகளாய் பிரிந்து வசூலித்து வசதியாக வாழலாம்.
 
உண்மை என்று ஒன்று இவ்வுலகில் இல்லவே இல்லை. உண்மை என்பதற்கான விளக்கம் வேண்டுமானால் இருக்கலாம். ஆனால் அதுவும் உண்மையில்லை.
 
நாம் காயத்ரியாகவும் இல்லை, ஜூலியாகவும் இல்லை, ஓவியாகவும் இல்லை. நாம் எவராகவும் இருக்க முடியாது. நாம் ஒரு வியாபாரப் பொருள். அந்த வியாபாரப் பொருளாகவே இருந்து வாழ்ந்து மறைந்து போகும் அற்ப உயிரினம். நமக்கு எது வேண்டும் என்பதைக் கூட நம்மால் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது என்கிற போது தமிழ் நாடா? ஓவியாவா? ஜூலியா? என்றெல்லாம் ஏன் குழப்பிக் கொள்கின்றீர்கள்.
 
சில கோடுகளைப் போட்டு நாடுகள் என்றாக்கி அந்தக் கோடுகளுக்காக சக மனிதனைக் கொன்றொழிப்பது சரி எனச் சொல்லும் மனித சமூகத்தில் உண்மையைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு என்ன இருக்கிறது.
 
வாழும் வரை நாடோடு இயைந்து வாழ்ந்து விட்டுப் போவோம் என்பதைத் தவிர வேறொன்றினையும் செய்ய முடியாது.
 
இன்றைக்கு என்ன சாப்பாடு சாப்பிட்டீர்கள்?
 
இப்படிக்கு
கோவை எம் தங்கவேல்
கோயமுத்தூர்
9600577755

August 26, 2017

மிஷிமா வாழ்க்கையின் நான்கு பகுதிகள் ;

 மிஷிமா வாழ்க்கையின்  நான்கு பகுதிகள் ;  அஜயன் பாலா



 மிஷிமா வாழ்க்கையின்  நான்கு பகுதிகள் ;
அஜயன் பாலா

Mishima: A Life in Four Chapters 1985-ல் இப்படி ஒரு படம் ஹாலிவுட்டில் வெளியானது பற்றி பலரும் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. காரணம்  இது பெரிய வெற்றிபடமுமில்லை .  தங்களது ஜியோத்ரோப் ஸ்டுடியோ மூலமாக இதனை தயாரித்த  அமெரிக்காவின் புகழ்பெற்ற இயக்குனர்களான பிரான்சிஸ் போர்ட் கொப்பல்லாவுக்கும்  ஜார்ஜ் லூக்காஸுக்கும்  கூட  இது  வெற்றிப்படமாக லாபம் தரும் எனக்கருதி தயாரிக்கவில்லை. அப்படியானால் ஒருவேளை மிகுந்த கலை நயமிக்க உலக சினிமாவாக  இருக்கும்  என பலரும் நினைக்கலாம்  காரணம் இவர்கள்தான் குரசேவாவின் ட்ரீம்ஸ் எனும் கலைப்படத்தை தயாரித்தவர்கள். ஆனால் இது அப்படிப்பட்ட  கதையும் இல்லை. 

ஆனாலும் இப்படி ஒரு படத்தை அந்த தயாரிப்பாளர்கள்  எடுக்கமுடிவு செய்து மார்டின் ஸ்கார்ஸியின்  ரேகிங் பல் , டாக்ஸி டிரைவர் ஆகிய படங்களுக்கு திரைக்கதை எழுதிய பால் ஷ்ரதாரை இயக்குனராக நியமிக்க காரணம் .

 யூகோரி மிஷிமா  .

இவருடைய வாழ்க்கையைத்தான் இந்த படம் பேசுகிறது.
ஜப்பானை சேர்ந்த மிஷிமா    ஒரு எழுத்தாளர்,  ஜப்பானின் மிகச்சிறந்த எழுத்தாளர்களுள்  ஒருவர்.1967-ல்  இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசு அவருக்கு கொடுக்க  கிட்டத்தட்ட முடிவான நிலையில் இறுதியில் அது அதே ஜப்பானைச்சேர்ந்த யசுவநாரி கவாபட்டாவுக்கு கொடுக்கப்பட்டது. யூகியோ மிஷிமா   தன் 45-வது வயதில் அவர் ஹரகிரி  எனும் மரபான தற்கொலையில் வயிற்றை வாளால் கிழித்துக்கொண்டு  இறக்கும் போது 35  நாவல்களையும்  27  நாடகங்களையும்  200க்கு மேற்பட்ட சிறுகதைகளையும்  80க்குமேற்பட்ட கட்டுரைகளையும் எழுதியிருந்தார்.  இப்படியான இலக்கிய  சாதனைக்காகத்தான் அவரது வாழ்க்கை வரலாறு சினிமாவாக  எடுக்கப்பட்டதா என்றால் அதுவுமில்லை.

யூகியோ மிஷிமா வெறும் எழுத்தாளர் மட்டுமில்லை , ஜப்பானின்  கலாச்சார பிம்பம் . ஜப்பானிய  வாழ்க்கையின் மனசாட்சி. அவருடைய வாழ்க்கை  உலகின் வேறெந்த படைப்புகளைக்காட்டிலும்  புனைவுத்தன்மை மிகுந்தது.  விளங்கிக்கொள்ள முடியாத புதிர்களால் கட்டமைக்கப்பட்டது.

1970 நவம்பர் 25

யூகியோ மிஷிமா  தற்கொலை செய்து கொண்ட அந்த  ஒரு நாளின் சம்பவங்கள் தான் அவரது வாழ்க்கையின்  அத்தனை புதிர்த்தன்மைகளுக்கும் உச்சமான நிகழ்வுமிஷிமாவின் வாழ்க்கையின் நான்கு பாகங்களாக விவரிக்கப்படும் இந்த படமும் அந்த நாளின் காலையிலிருந்து தான் துவங்குகிறது.

அன்று காலையில் போருக்கான இசை பின்னணியில் ஒலிக்க மிஷிமா குளித்து  முடித்ததும் ஒரு சூட்கேஸை திறக்க அதில்  மடித்து வைக்கப்பட்ட வெள்ளை நிற கையுறைகளுடன் கூடிய  போர் வீரனுக்கான ராணுவ உடை. பின்னணியில் போர் அணிவகுப்புக்கான டிரம்ஸ் இசை . அந்த உடையுடன்  ஜப்பானியர்கள் போருக்கு பயன்படுத்தும் உறையுடன் கூடிய வாளையும் இடுப்பில் வைத்துக்கொள்கிறார். அவரது முகத்தில் இன்று ஜப்பானிய வரலாற்றின் மகத்தான நாளாக்கப் போகும் தீவிரம்வீட்டின் வாசலில் தயாராக நிற்கும் காரில் அதே போல ராணுவ உடையுடன் அவரது சீடர்கள் மேலும் நான்கு பேர் அவருக்காக காத்திருக்க அவர் இறுதியாய்  ஏறியதும்    வாகனம்  டோக்கியோவில் தரைப்படை பிரிவுக்கான  கிழக்கு பிராந்திய  ராணுவ முகாமை  நோக்கி கார் விரைகிறது. அனைவரது கண்களிலும்  போருக்குச் செல்லும் கட்டுப்பாடு மிக்க  வீரனின் லட்சிய நெருப்பு.  

 1000-க்கும் மேற்பட்ட வீரர்களைக் கொண்ட ஜப்பானின் அந்த கிழக்கு பிராந்திய ரணுவ முகாமை வெறும்  நான்கு பேரோடு  மட்டும் சேர்ந்து கொரில்லா முறையில் தாக்கி  ஆட்சியை கைப்பற்றி,   தங்களது கொள்கையை பிரகடனம் செய்து  அங்குள்ள வீரர்களையும்  தங்கள் ராணுவத்தில் இணைத்து,  பின் படிப்படியாக   புதிய  ஜப்பானை உருவாக்குவதுதான் அவர்களது  திட்டம்.  

உலகில் எந்த எழுத்தாளனும் செய்ய துணிந்திராத இந்த துணிச்சலான நம்ப முடியாத வெறும் கதைகளில் மட்டுமே நடக்கக்கூடிய இந்த  செயல்தான்  மிஷிமா  நிகழ்வு என  ஜப்பானியர்களால்  வரலாற்றில் குறிப்பிடப்படுகிறது.
வெளியிலிருந்து பார்ப்பதற்கு வெறும் அசட்டுத்தனமான துணிச்சலாக  தோணலாம். சுமார் 1000-க்கும் மேறபட்ட வீரர்கள் கொண்ட பலம் வாய்ந்த டோக்கியோ  ராணுவ முகாமை தாக்க ஒரு எழுத்தாளன் முடிவெடுப்பது என்பது, அதுவும் யசுவநாரி கவாபட்டாவுக்கு இணையாகப் போற்றப்பட்ட உலகம் முழுதும் அறிந்த ஒரு  எழுத்தாளன்   இதை செய்வது என்பது அத்தணை சாதாரண விஷயமல்ல . ஆனால் இதற்குப் பின் பாரம்பரிய ஜப்பானை மீட்டெடுக்கும் மிஷிமாவின் சிந்தனைபுலமும் தனது உடல் வலிமை மற்றும் வாள் பயிற்சியின் மீதிருந்த அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும் அழுத்தமாக பின்னிருந்து மிகப்பெரிய அகத்தூண்டுதலோடு இக்காரியத்தை செய்ய வைத்துள்ளன.

இப்படி 45 வயதில் மிஷிமா விளையாடிய மரண விளையாட்டுக்குப் பின் ஜப்பானியர்களின் பண்பாடு, கலாச்சாரம், வரலாறு அனைத்தும் புதைந்துகிடக்கின்றன . அவர் கடந்து வந்த வாழ்க்கையையும் உடன் சேர்ந்து திரும்பிப் பார்க்கும் போதுதான் இந்த மிஷிமா நிகழ்வின் முழு பரிணாமத்தையும் நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

எனவே தான் மிஷிமா வாழ்க்கையை  சினிமாவாக எடுக்க முன் வந்த பால்ஷ்ரதார் அதனை நான்கு பகுதிகளாக  பிரித்துக்கொண்டார். முதல் பாகத்தில் அவர் ராணுவ முகாமை தாக்க முயன்ற இறுதி நாளின் காலையில்  அவர் வீட்டிலிருந்து தனது தொண்டர்களுடன்  காரில் புறப்படும்  காட்சியை விவரித்து பின் அப்படியே  ப்ளாஷ் பேக்கில் அவரது சிறுவயது பருவம், பிற்பாடு அவரது நாவல்களிலிருந்து சில பகுதிகள், பின் அவரது  இளமை வாழ்க்கை, இலக்கியம், அரசியல் கோட்பாடுகள் என பிரித்து  இறுதியில் மீண்டும் கடைசி நாள் அவரது இறுதி நிமிடங்கள் என திரைக்கதை வடிவமத்திருந்தார்

 மிஷிமாவின் பால்யம்

ஜனவரி 14 ,1925-ல் பிறந்த  மிஷிமாவின் இயற் பெயர் Kimitake Hiraoka    குழந்தையாக இருக்கும்போதே மிஷிமாவை அவரது பெற்றோர்களிடமிருந்து அவரது பாட்டி பிரித்துச்சென்று தன்னுடன் வளர்க்கிறார்இதர சிறுவர்களுடன் வளரவிடாமல் தனிமையிலேயே  வீட்டுக்குள் அடைத்து  பெண்ணை போல வளர்க்கிறார். இதனால் அவரது  சுபாவத்தில் இயல்பாக பெண் தன்மை கூடிவிடுகிறது. 12 வயதில் மீண்டும் தாய் தந்தையரோடு  சேர்கிறார்.  மிஷிமாவின் தந்தை  ஒரு அரசு அதிகாரி .  ராணுவ ஒழுங்கின் மீது  அவருக்கு விபரீத கவர்ச்சி, வீட்டிலும் அது போல ஒரு கண்டிப்பான சூழலை உருவாக்கியிருந்தார். தனது மகனுக்குள் இருக்கும் பெண் தன்மை அவருக்கு கடும் கோபத்தை உண்டாக்குகிறது . இதனால் அவனுக்குள் தைரியமும் வீரமும் வர  பல பரிசோதனைகளை அவன் மேல் நிகழ்த்துகிறார். ஒருமுறை  ஓடும் ரயிலின் கதவுக்கு வெளியே  கால்களைப் பிடித்து தொங்க விட்டு அவனை பயமுறுத்தி அலற வைக்கிறார். இச்சம்பவம் மிஷிமாவின் வாழ்வில் கொடுங்கனவாக பதிந்து விட்டிருந்தது.   

இலக்கியத்தின் மீதான ஆர்வம் பல உலக வாசல்களை அவருக்கு   திறந்து விட்டது,  ஆஸ்கர் வைல்ட், ரெயினர் மர்யா ரில்கே, ஆகியோரையும் இன்ன பிற ஐரோப்பிய எழுத்தாளர்களையும் வாசித்ததன் பலனாக பள்ளி பருவத்திலேயே ஹைக்கு போல  இன்னொரு வகையான   வாகா பாணி   கவிதைகள் எழுத துவங்குகிறார். இதை அறிந்த அவரது  அப்பா  எழுதுவது பெண் தன்மையான செயல் அதை நீ  செய்யவே கூடாது என கடும் எச்சரிக்கை  செய்துள்ளார்.அதைத்தாண்டி  தன் தாயின் உதவியுடன் தினமும் இரவு நடுநிசிக்கு மேல் சிறுவிளக்கின் துணையோடு தீவிரமாக எழுதினார்.  இவரது கவிதைகள், சிறுகதைகள், இலக்கிய இதழ்களில் பிரசுரமாக அப்பாவுக்கும் சக மாணவர்களுக்கும் தெரியக்கூடாது என்பதற்காக ஒரு புனைப்பெயரை தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்கிறார் அதுதான் யூகியோ மிஷிமா.

அவரது நாவலான முகமூடியின்  ஒப்புதல் வாக்குமூலம் வெளியான போது ஜப்பானே கலாச்சார அதிர்வால்  ஆட்டம் கண்டது. கிட்டத்தட்ட தன் வரலாறு போல அமைந்த அந்த நாவல்  பள்ளிப்பருவத்தில் அவருக்குள் சக மாணவனின் மீதான பாலுணர்வு தூண்டலை பற்றியது.  ஓமி எனும்  சக வகுப்பு தோழனைக் கண்டதும் அவரது உள்ளத்தில் உண்டாகும் கிளர்ச்சிகளை துல்லியமாக விவரித்து பெரும் அழகியல் தன்மையுடன் இலக்கிய அந்தஸ்தை அந்த நாவலுக்கு உருவாக்கியிருந்தார்.  நாவலின் நாயகன் தன் அனுபவங்களை விவரிப்பது போல எழுதியிருந்த காரணத்தால் அது அவருடைய உண்மையான வாழ்க்கையை துணிச்சலாக வெளிப்படுத்தியதாக அறியப்பட்டது.  நாவலில் ஓரிடத்தில்  கிறித்துவ மத அடையாளமாக விளங்கும் சான் செபாஸ்டியனின்  உருவப்படத்தைப் பார்த்து  அதன் மேல் காமமுற்று முதல் முறையாக ஆண் உடலால் பாலுணர்வு தூண்டப்பட்டு பருவமெய்துகிறார்.

அது வரை கலாச்சார  இறுக்கத்தால் மூடுண்ட சமூகமாக இருந்த ஜப்பானுக்கு இந்த நாவல் பெரும் உடைப்பை உண்டாக்கியது.  இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின் ஹிரோஷிமா, நாகாசாகி அழிவுக்குப் பின் சுய பரிசோதனையில் ஈடுபட்ட ஜப்பானிய அறிவார்ந்த புதிய சமூகம்  அதன் அதிகாரவெறிக்கு இறுக்கமான சமூக அமைப்பும் மூடுண்ட கலாச்சாராமுமே  காரணமாக  உணர்ந்தது. அதன் போலித்தனங்களை அடித்து நொறுக்கும் கலாச்சார அதிர்வு அதற்கு  தேவையாக இருந்த சந்தர்ப்பத்தில்  மிஷிமாவின்  இந்த முகமூடியின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் வெளியானதால் பெரும் வரவேற்பை அவருக்கு பெற்றுத்தந்தது. ஜப்பானின் போருக்கு பிந்தைய தலைமுறையின் அடையாளமாக  மிஷிமா தன்   24 வயதிலேயே  கொண்டாடப்பட்டார். தொடர்ந்து  The Temple of the Golden Pavilion , invasion of privacy.[10] ஆகிய நாவல்கள் மூலம் ஜப்பானின் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளராக அறியப்பட்டார்.  வெளிநாடுகளிலும் அவர் புகழ் பரவத்துவங்கியது.  மூன்று முறை நோபல் பரிசுக்காக அவர் பெயர் பரிந்துரைக்கப்பட்டது .வெளிப்படையாக தன்னை ஹோமோ செக்ஸுவலிஸ்டாக அவர் அறிவித்துக்கொண்டாலும் ஒரு அழகான பெண்ணை திருமணம் செய்து இரண்டு குழந்தைகளுக்கு தந்தையாக மாறினார்.

நடிகர், இயக்குனர்,

வெறுமனே எழுத்தாளராக அல்லாமல் பிற்பாடு  ஒரு நடிகராகவும்  இயக்குனராகவும் ,  என பல்வேறு விதமாக பரிணமித்தார்.  1960-ஆம் ஆண்டு Afraid to Die.  எனும் படத்தில் நடித்தவர் பின் 1966-ஆம் ஆண்டு  Yukoku  எனும் படத்தை அவரே இயக்கி  அதில் நடிக்கவும் செய்துள்ளார். பின் Hideo Gosha, (1969)  எனும் படத்தில் நடித்ததோடு மட்டுமல்லாமல் அவரே எழுதி  ஒரு பாடலை பாடவும் செய்துள்ளார். இதோடல்லாமல் பல விளம்பரங்களுக்கு மாடலாகவும்  தோன்றி  அதிலும் தன்னை முழுமையானவனாக  நிரூபித்திருக்கிறார்.

உடல்,  வீரம், அரசியல்.
இரண்டாம் உலகப்போரின் போது கட்டாய ராணுவ சேவைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்ட அவருக்கு மரணத்தின் மீது மிகப்பெரிய அச்சம் தொற்றிக் கொண்டது. உடல் பரிசோதனையில் அவர்  காச நோய் காரணமாக தகுதி நீக்கம் செய்யப்பட்ட பின்தான் அவருக்கு அச்சம் நீங்கியது.
இதுவே அவருக்குள்  அகத்தூண்டலாகி  ஒரு மிகப்பெரிய வீரனாகும் கனவை வளர்த்துள்ளது. இதனால் கடுமையான உடற்பயிற்சிகள் செய்து தன்னை முறுக்கு தெறிக்கும் கட்டுமஸ்தான உடலை அடைந்தார்.

இது அவரது சிறு வயது பெண்மை உணர்வை நீக்கி பெரும்  வீரனாக உணர வைத்தது.  இறுக்கமான  உடலின் வழியாக எண்ணங்களை ஒருங்கிணைத்து  வீரம் எனும்  ஜப்பானியர்களின் மரபான சிந்தனையை மீட்டெடுத்து அதன் வழியாக தன் வாழ்க்கைக்கான  தத்துவ வழிகளை சமைத்துக்கொண்டார்.  
 இரண்டாம் உலகப்போருக்கு பிறகு ஜப்பானியர்கள் தங்களது அசலான வீரத்தை மறைத்து போலித்தனமான நல்லுணர்வுகளால் மூடப்பட்டுள்ளனர். வீரம் தான் ஜப்பானியர்களின் அடையாளம் .  வீழ்ந்து கிடக்கும் ஜப்பானின் மாண்பை மீட்டெடுக்க அதன் பாரம்பர்யத்துனுள் செல்வதே ஒரே வழி எனும் கொள்கையையும் அடைந்தார்.

சாமுராய்கள் கோலேச்சிய மத்தியகால ஜப்பானியர்களின் மாமன்னர் வழிபாட்டுக்குள் ஜப்பானியர்கள் திரும்பச்செல்லவேண்டும் என நினைத்த  மிஷிமா அதற்காக  ஒரு இயக்கத்தை உண்டாக்கினார்.
மேலும் அழகு குறித்த அதீத தன்னுணர்வு கொண்ட மிஷிமா தான் வயதாகி அழகு குன்றி தோல்கள் சுருங்கி இறப்பதை விட  இள வயதிலேயே இறந்துவிட வேண்டும் என்ற தன் எண்ணத்தை நண்பர்களிடம் அடிக்கடி வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.

திரைப்படத்தில் மேற்சொன்ன மிஷிமாவின் வாழ்க்கைப் பகுதிகள் சுருக்கமாக நிகழ்வாகவும் அவரது நாவல்களின்  சில பகுதிகள்  நாடக பாணியில் விவரிக்கப்பட்டு இறுதியில் கிழக்கு பிராந்தியா டோக்கியோ ராணுவ முகாமை அவர் காரில் தன் சகாக்களுடன்  சென்று முற்றுகையிடும் காட்சி காண்பிக்கப்படுகிறது.


இக்காட்சியில் முகாமின் வாயில் காவலர்கள் அவரது காரை நிறுத்துகின்றனர். பின் வந்திருப்பது ஜப்பானின் மிகச்சிறந்த எழுத்தாளர் யூகியோ மிஷிமா என அறிந்ததும் உடனடியாக விபரீதம் தெரியாமல் காரை அனுமதிக்கின்றனர்.
தொடர்ந்து முகாமில் தங்குதடையின்றி  அனுமதிக்கப்பட்டு இறுதியில் ராணுவ  ஜெனரலின்  அறைக்குள்ளேயே நுழைகின்றனர். ஏற்கனவே மிஷிமாவின் அரசியல் கொள்கை மற்றும் அவரது  இயக்கம் பற்றி அறிந்த முகாமின் ராணுவ ஜெனரல் அவர்களை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்று உபசரிக்கிறார்.  அறையில் அவர் தவிர வேறு யாருமில்லை . ஒரு சோபாவில்  மிஷிமாவும் ஜெனரலும்  எதிர் எதிரே  அமர  மிஷிமாவுடன் வந்தவர்கள் சுற்றி ஆங்காங்கு நிற்க  மிஷிமா தான் கையில் கொண்டு வந்த பாரம்பரியமான 16-ஆம் நூற்றாண்டு வாளை உறையிலிருந்து உருவுகிறார். அதனை சலனமில்லாமல் ஜெனரல்  பார்க்க   சுற்றி நிற்கும் மிஷிமாவின் சகாக்கள்  நடக்கவிருக்கும் சம்பவத்துக்காக காத்திருக்கின்றனர். வாளை வாங்கிப் பார்க்கும் ராணுவ தளபதி அதன்  எடை கூர்த்தன்மை பற்றி ஆச்சர்யப்படுகிறார். பின் வாளை துடைக்க மேசையருகே எடுத்துச்சென்று  சிறு வெள்ளைத்துணி கொண்டு துடைத்து மீண்டும் மிஷிமாவை நோக்கி வந்து வாளை அவர்  கையில் தர அடுத்த கனமே அந்த விபரித சம்பவம் அரங்கேறுகிறது . மிஷிமா  தன் சகாக்களுக்கு உத்தரவிட கண நேரத்தில்  மற்ற நால்வரும் பாய்ந்து சென்று ஜெனரலின்  கை கால்களை தயாராய் வைத்திருந்த துணிக் கயிற்றால் கட்டி சிறைப்பிடிக்க  மிஷிமா எழுந்து ஒவ்வொரு கதவையும் சாத்தி தாளிடுகிறார்.   தளபதி  சற்றும் எதிர்பாரமால் தான் சிறைபிடிக்கப்பட்டதை அறிந்து  அதிர்ச்சியுடன் என்ன  முட்டாள்த்தனம் இது என கத்துகிறார் .
இப்போதைக்கு முகாம் எங்கள் அதிகாரத்திற்குள் வந்துவிட்டது. இனி நான்தான் கலோனல்.  நான் சொல்வது போல் நடக்காவிட்டால் உங்கள் உயிர்ப்போகும் என எச்சரிக்கிறார். அப்போது உதவியாளர் தங்களது பிரகடன அறிக்கையை வாசிக்க ஜென்ரலிடம் தர ஜென்ரல் அதை வாங்க மறுக்கிறார், உடனே மிஷிமா  ஜென்ரலிடம்

நான் சொல்வது போல உங்களுக்கு கீழ் இருக்கும் அதிகாரிகளுக்கு உத்தரவிடுங்கள் முதலாவது முகாமிலிருக்கும் அனைவரும் கீழே உள்ள மைதானத்தில் அணிவகுத்து நிற்கவேண்டும். இரண்டாவது, எங்களது இயக்க கொள்கையை கலோனல் மிஷிமா  பால்கனியில் வாசிப்பார். அதை  அமைதியுடன் கேட்டு அதன் வழி நடக்க வேண்டும் எனக்கூற  ஆனால் ஜென்ரல் அவர்கள் சொல்லும் எதற்கும் கட்டுப்பட மறுத்து முரண்டு பிடிக்க,
இதற்குள் வெளியில் காவலுக்கிருந்த முகாம் வீரர்களுக்கு சந்தேகம் வந்து கதவை திறக்க முயற்சிக்க உள் பக்கம் தாழ்ப்பாள் போட்டிருப்பது  தெரிய வருகிறது.  சட்டென கூட்டம் கூடி கதவை தட்டி திறக்க முயல  கதவு திறக்காதது கண்டு அதிர்ச்சியடைய உள்ளே  இதர நான்கு வீரர்களும்  நாற்புற கதவுகளையும் இன்னும் சோபா மற்றும் பீரோக்களால் முட்டுகொடுத்து அடைத்துக்கொள்கின்றனர்.  இதனிடையே நூற்றுக்கணக்கான வீரர்கள் கதவை உடைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைய முயற்சிக்க அவர்கள் அனைவரையும் தேர்ந்த வாள் பயிற்சி மிக்க மிஷிமாவின் தொண்டர்கள்  தாக்கி விரட்டியடிக்கின்றனர். ஒரு கட்டத்தில் ஜென்ரலின் உயிருக்கு ஆபத்து என்பதை உணர்ந்து அவர்கள் அறைக்குள் நுழையும் முயற்சியை கைவிட்டுப் பேச்சு வார்த்தைக்குத் தயாராகின்றனர். 

அதன்படி 11.30-க்கு மொத்த முகாமும் கீழே மைதானத்தில் அணிவகுத்து நிற்க மிஷிமா ராணுவ முகாம் கட்டிடத்தின் உச்சிக்கு வந்து அங்கிருந்து  வலது சாரித்தன்மை கொண்ட தன் அறிக்கையை   வாசிக்கிறார்.  அந்த அறிக்கையில் இப்போது ஜப்பான் அனுபவிக்கும் பிரச்சனைகளுக்கு காரணம்  அது மரபையும் பாரம்பரிய மன்னராட்சியின் பேரரசு விசுவாசத்தை மறந்து விட்டதுவும் தன் காரணம் எனவும் ஆகவே இந்த ஜப்பான் அரசை நாம் மாமன்னர்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்பது போல வாசிக்க, கீழே இருந்த ராணுவ வீரர்கள் அதைக் கேட்காமல் மிஷிமாவுக்கு எதிராக கூச்சலிடுகின்றனர். மிஷிமாவின் கற்பனையில் வீரர்கள் அனைவரும் தன் சொல்படி கேட்பார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. அது பொய்த்து போன காரணத்தால்  தோல்வியுடன் அறைக்குள் வந்தவர் ஜென்ரலின் முன்பாக  வடக்கு நோக்கி உட்கார்ந்து சாமுராய் மரபான ஹரகிரி தற்கொலை முடிவுக்கு வருகிறார்.

முட்டியிட்டு அமர்ந்து தன்  கழுத்தை வெட்ட உதவியாளனுக்கு உத்தரவிட ஆனால் உலகப்புகழ்ப் பெற்ற அந்த ஜப்பானிய எழுத்தாளனை கொன்ற அவப்பெயர் தனக்கு வருமோ என அஞ்சி கைகள் நடுங்கி பதட்டப்பட கணத்தில் தன் கைவாளை எடுத்து வயிற்றைக்கிழித்து  வாழ்வை முடித்துக்கொண்டார்.
திரைப்படமும் இந்த கனத்த காட்சியோடு முடிகிறது.
மிஷிமாவின் இந்த செயலை ஜப்பானில் பலரும் ஏற்கவில்லை. அது மிகப்பெரிய முட்டாள்தனம் என்றே கருதுகின்றனர் . இன்னொரு சாரர் மறந்து விட்ட பாரம்பரியத்தை அது நினைவுப்படுத்திய வரலாற்று சம்பவம் என கொண்டாடுகின்றனர்.

இன்றும் வருடம் தோறும் நவம்பர் 25-ஆம் நாள் மிஷிமா சம்பவம் நினைவு நாளாக போற்றப்படுகிறது.







நன்றி 

அயல் சினிமா ஆகஸ்ட் இஅதழ் 2017



August 23, 2017

பிக் பாஸ் தமிழ் நாட்டில் நீங்கள் யார் ? ஓவியாவா ? ஜூலியா இல்லை காயத்ரியா ?



நீட் மூலம் கல்வி போனது பெரியதல்ல நம் கோவணங்கள் போகப் போகிறது அதுதான் இன்றைய முக்கிய தலையாய ப்ர்ச்னை. இதற்கு காரணம் பிஜேபி யோ மோடியோ அல்ல நாம் தான்


செல்போன் வந்தபிறகுதான் நாம் அனைவரும் பொய்சொல்லபழகினோம்.இன்னும் புறப்படா மலேயே ”தோ பாதியில வந்துட்டேன்னு அற்ப காரணங்களுக்கு பொய்சொல்ல துவங்கினோம். இன்று அந்த பொய் கூச்சமில்லாமல் அனைவரிடமும் பழகிவிட்டது. சிறு பொய்கள் பெரிய பொய்களுக்கு வழி வகுத்தன. 50, 500 ஆக ஓட்டுக்கு மாறியபோது அறம் பேசியவர்களும் கையை புறம் நீட்ட பழகினர். பொய்க்கு நெய் வார்த்தோம் நம் ஊழல் வளர்த்தோம் அட அவங்க என்ன பண்ணுவாங்க பாவம் கூட இருக்கிறவங்க செய்றாங்க

என ஊழலை தட்டிகேட்காமல் வெட்கமில்லாமல் ஒத்துப் போனோம் . இதனால் சினிமாவிலும் நேர்மையான அரசியல்வாதி கேலி செய்யும் பொருளானான் கைதட்டி ரசித்தோம் சூது கவ்வியது. இவைதான் சிறுதுளி பெருவெள்ளமாய் கடந்த ஆண்டு பெருகி அணையும் உடைந்தது. ஆனால் அப்படியாவது உணர்ந்தோமா இல்லை . இன்று மின் விளக்குகள் அணைந்து இருள் சூழ நாம் பிக் பாஸ் பார்க்கிறோம் .உண்மையாக நடந்தது கொண்டார் என்பத்ற்காக இன்று உலகமே ஓவியாவை கொண்டாடுகிறது. ஆனால் என்ன வெட்ககேடு நாம் உண்மையாக இருக்கிறோமா ? . உண்மை நம்மிடம் தானே இருந்தது உண்மையாக இருப்பது அத்தனை கொண்டாட்டமான விஷ்யமா? . இதைச் சொல்ல ஒரு ஓவியா வர வேண்டுமா அப்படியனால் நாம் உண்மையிலிருந்து எத்தனை தூரம் விலகி விட்டோம் ?

ஆகவே நண்பர்களே இதுதான் நம்முடைய ப்ரசனை .. நாம் உண்மையிலிருந்து வெகு தூரம் வந்துவிட்டோம் . நம்மிடம் மறைந்து கிடக்கும் உண்மையை மீட்பதுதான் நம்முடைய அத்தியாவசிய தேவை

அதன் முதல் படி நம்மை சுற்றியிருக்கும் பொய்யை உணர்வது. நாம் அறியாமலே அனைவரும் பொய்யால் கட்டப்பட்டுள்ளோம் . இந்த பொய்யின் வலை நம் கண்ணுக்கு புலப்படாத வண்ணம் காலம் நம் மூளையில் கட்டியுள்ளது. கலாச்சார போலிகளின் வழி நாம் பார்த்த சினிமா படித்த பத்ரிக்கை பார்த்த தொலைக்கட்சிகளின் வழி கட்டப்பட்டுள்ளது.

இதிலிருந்து நாம் நம்மை விடுவிக்க இப்போதைக்கு முடியாது . உண்மையாக உணர்ச்சிகளை வெளிப்படையாக மகிழ்ச்சியை மகிழ்ச்சியாக கோபத்தை கோபமாக வெளிப்படுத்துவதுதான் இன்றைய அவசியத்தேவை .. இதை அனைத்து நிலைகளிலும் செயல்படுத்துவோம் .நட்புக்காக சொறிந்து கொடுப்பதை தவிர்ப்போம் போலியாக லைக் போடுவதை தவிர்ப்போம் தப்பை தப்பென உரக்கச்சொல்வோம் . அது யாராக இருந்தாலும் சரி எப்பேர்பட்ட கொம்பனாக இருந்தாலும் சரி எதற்கும் அஞ்சாமல் உரத்து குரல்கொடுப்போம் இது நம் காலத்தின் கட்டாயம் . இன்றைய சூழலில் இதை செய்யாமல் தவற விட்டால் நாம் காயத்ரியாகவோ அல்லது ஜூலியாகவோ இருக்கிறோம் என்பது பொருள் . நீட் மூலம் கல்வி போனது பெரியதல்ல நம் கோவணங்கள் போகப் போகிறது அதுதான் இன்றைய முக்கிய தலையாய ப்ரச்னை . இது மொட்டைதலைக்கும் முழங்காலுக்குமான ப்ரச்னையல்ல கைக்கும் வாய்க்கு மான ப்ரச்னை