September 6, 2017

இந்திய சினிமாவின் அரசியல் முகம் - ஒரு வரலாற்றுப் பருந்தின் பார்வை


                                                                                           

1896-ல் மும்பையில் முதன்முறையாக சினிமா திரையிடப்பட்டபோது பெரிதாக வரவேற்பில்லை. ஒருவாரம் கழித்து கூட்டம் குமுறித்தள்ளியது . இடையில்  அரங்கிற்கு கூட்டத்தை வரவழைக்க அவர்கள் அப்படி என்ன  செய்தார்கள் தெரியுமா ?பெரிதாக எதுவுமில்லை படம் போடும் அரங்கில் மூன்று தடுப்புகளை போட்டு உயர் வகுப்பு, இடை வகுப்பு,  தரை வகுப்பு என மூன்றாபிரித்தார்கள்.

திரைரங்கில் பார்வையாளர்கள்  தகுதி அடிப்படையில் பிரிக்கப்பட்டது உலகிலேயே  இந்தியாவில் தான் முதன் முறை. பிற்பாடு இதுவே நிரந்தரமாகவும் ஆனது. இப்படி சினிமா அரசியல் அன்றே துவங்கியிருந்தாலும் அரசியல்  சினிமாக்கள் இந்தியாவுக்குள் மிக தாமதமாகத்தான் வந்தது. துவக்க காலப் படங்களில் பெரும்பாலும் புராணம் இதிகாசம் இவையே பாடு பொருளாகி மக்களை ஒரு மறதியில் திளைக்கவைத்தன. இத்தனைக்கும் சுதந்திர போராட்டம் தீவிரமாக நாடு முழுக்க தீப்பற்றி எழுந்த அக்காலத்தில் மவுன படங்களும் சரி பேசும் படங்களும் சரி புராண, இதிகாச, ராஜா ராணி கதைகளிலிருந்து விடுபடவேயில்லை. 934-ல் சினிமா பேச ஆரம்பித்த பின் தான் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஆங்காங்கு சினிமாவுக்குள் அரசியலும் சமூகமும் எட்டிப்பார்க்க தெரிந்தது .

 தமிழில் 1939-ம் ஆண்டில் வெளியான இயக்குனர் கே.சுப்ரமணியம் அவர்களின் தியாக பூமி தான் தமிழின் முதல் அரசியல் படம்.. மக்களிடையே விடுதலை போராட்ட உணர்வை வளர்க்கும் நோக்கில், இறுதிகாட்சி ஊர்வலத்தில் அனைவரும் காங்கிரஸ் கொடியை ஏந்தி  ” பேபி சரோஜாவின் ஜெய காந்தி மகானுக்கு ஜே ஜே” என்ற பாடலை பாடிக்கொண்டு செல்வதாக  காண்பிக்கப்பட அரங்கிலும் மக்கள் உணர்ச்சி வெள்ளத்தில் கோராஸாக பாடினர். இதனால் படம் தடை செய்யப்போவதாக அறிவிக்க, உடனே படத்தின் தயாரிப்பாளரும் இயக்குனருமான கே.சுப்ரமணியம் உடனடியாக அனைத்து அரங்குகளிலும் இலவசக்காட்சி என அறிவிக்க  திரையரங்கங்கள் அனைத்திலும் திருவிழா கூட்டம் போல கூட்டம் நிறைந்தது. பின்  பிரிட்டிஷ்  ஆட்சியர்களால் இப்படம் தடை செய்யப்பட்டு இந்தியாவின் முதல் தடை செய்யப்பட்ட படம் என்ற பெயரையும் பெற்றது.
                   
       
பொதுவாக சத்யஜித்ரேவின் பதேர் பாஞ்சாலி 1955-க்கு பிறகுதான் இந்திய சினிமா உலக அளவில் அங்கீகாரம் பெற்றதாக ஒரு  கருத்து நிலவுகிறது அது முற்றிலும் தவறு. இரண்டு பேர் ரே-வுக்கு முன்பே உலக திரைப்பட விழாக்களில் இந்தியாவின் பால்  கவனத்தை ஈர்த்தனர்.

சேத்தன் ஆனந்த், பிமல் ராய் ஆகிய  இருவர் தான் அந்த பெருமைக்குரிய இயக்குனர்கள்.

  சேத்தன் ஆனந்த் இயக்கத்தில் 1946-ல் வெளியான நீச்சா நகர் தான்   சமூக அரசியலை பேசிய முதல் படம். சேத்தன் ஆனந்த் இயக்கிய இந்தப்படம் தான் உலக அரங்கில் இந்திய சினிமாவுக்கான முகவரியை தேடித்தந்த முதல் படம். அதுவும் பிரான்ஸின் கான் விருது துவங்கப்பட்ட முதல் ஆண்டிலேயே அதன் முதல் விருதைப் பெற்றது என்பதுதான் இதில் விசேஷம்  அதுவும் யாரோடு தெரியுமா,  புகழ்ப்பெற்ற நியோ ரியலிஸ இத்தாலி படமான  ரோம் ஓபன் சிட்டியுடன் இந்த படம் விருதைப் பகிர்ந்து கொண்டது. நடிகர் தேவ் ஆனந்த், இயக்குனர் விஜய் ஆனந்த் ஆகியோரின் மூத்த சகோதரர் தான் இந்த  படத்தின் இயக்குனரான சேத்தன் ஆனந்த்.
               
 பிற்பாடு  1953-ல் பிமல் ராய் இயக்கத்தில் வெளியான தோ பீக ஜமீன் சமூக அரசியலை அழுத்தமாக பேசிய இன்னொரு முக்கியமான படம். பிமல் ராய்  என வெறும்  பெயரை சொல்வதை விட இவர்தான்  தேவதாஸ் எனும்  புகழ்பெற்ற இந்திய காதல் காவியத்தை   வங்காளத்தில் எடுத்தவர் . பிற்பாடு தெலுங்கு தமிழ் என பலமுறை மீட்டுருவாக்கம் கண்டு தேவதாஸ் மிகப் பெரிய வெற்றிகளைப் பெற்றது நாடறிந்த சேதி.

வறுமை காரணமாக 60ரூபாய் ஜமீனிடம் கடன் வாங்கும் ஏழை விவசாயியின் கதைதான்  ” தோ பீகா ஜமீன் “  . அந்தக் கடனை அடைக்க அவன் படாதபாடு படுவான், பிற்பாடு நகரத்துக்குச் சென்று ரிக்‌ஷா இழுத்து கடுமையாக உழைத்து பணம் சம்பாதித்து வீடு திரும்பும் போது அவன் நிலம் முழுவதுமாக ஜமீனால் ஆக்கிரமிப்பு செய்யப்பட்டு அதில் தொழிற்சாலைக்கான ஆரம்பப் பணிகள் நடந்துகொண்டிருக்கும். மேலும்  அவன் நிலத்தில் நிற்கக்கூட உரிமை மறுக்கப்பட்டு அவனும் அவன் குடும்பமும் ஜமீன் ஆட்களால் விரட்டியடிக்கபடுவர். இறுதியாக அவன் அங்கிருந்து புறப்படும் போது ஒரு பிடி மண் எடுக்கப் போக, அது கூட அவன் கையிலிருந்து தட்டி பறிக்கப்படும்.  கண்ணீரை மட்டும் நிலத்துக்கு சொந்தமாக்கிவிட்டு வெறும் கையோடு  ஊரை விட்டு  அவன் குடும்பத்தோடு புறப்படுவதோடு படம் முடியும் .
      
 இந்த படமும் ஏழாவது கான் திரைப்பட விழாவில் கிராண்ட் பிரிக்ஸ் விருதை பெற்று இந்தியாவுக்கு பெருமை சேர்த்தது,
தோ பிகா ஜமீனைத் தொடர்ந்து 1956-ல் பதேர் பாஞ்சாலி மூலமாக உலகை தன் பக்கம் திருப்பிய சதயஜித்ரேவின் படங்கள் அழகியலையும் மானுட வாழ்க்கையின் அவலத்தையும் சினிமாவில் சிறப்பாக பதிவுசெய்ததே யொழிய அது தீவிரமான அரசியலைப் பேசவில்லை. மேலும் அவரது புகழ்பெற்ற அபு ட்ரியாலஜி படங்கள் அனைத்தும் அரசாங்கத்தின் ஒத்துழைப்போடு எடுக்கப்பட்டதால் அவரால் துணிந்து அரசியல் கருத்துக்களை பேச முடியவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டும் அவர் மேல் விழுந்தது.



 அவரது படங்களில் ”சாருலதா” தான்  பெண்ணிய அரசியல் பேசிய  குறிப்பிடத்தகுந்த படம் எனலாம். சுதந்திர போராட்ட காலப் பின்னணியில் பெண்னின் அக உலகத்திற்கு முக்கியத்துவம் தந்து  வெளியான சாருலதாவைத்தான்  விமர்சகர்கள் பலரும் இன்றும் அவரது மிகசிறந்தப் படமாக கருதுகின்றனர்.1981-ல்  இந்தி மொழியில் வெளியான அவரது  ”சத்கதி”  சாருலதாவுக்கு பிறகான குறிப்பிடத்தக்க  அரசியல் படம்.

 இதில் துகி எனும் தலித் குடியானவன் தன் மகளுக்கு நிச்சயதார்த்த தேதி குறித்து தர ஒரு பிராமணனின் வீட்டுக்கு கூடை நிறைய பொருட்களுடன்  தலையில் சுமந்து செல்வான்.அதை பொருட்படுத்தாத பிராமணன் அந்த தலித் குடியானவனை தன் வீட்டு வேலைகளை முழுவதுமாக செய்து தந்தால் மட்டுமே  நாள் குறித்து தருவதாக கூற  அவனும் அதை செய்து முடித்து விட்டு அவனிடம் போக, அவனோ  அவன் வீட்டு முன்பிருக்கும் விறகை வெட்டித் தந்தால் நாள் குறித்து தருவதாக கூற இவனும் வெட்டுவான். அந்த பிராமாணன் திரும்ப வரும் போது குடியானவன் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து கொதித்து போய் அவனை எழுப்ப, அவனோ சாப்பிடாமல் பசியுடன் இருப்பதாக கூற முழு வேலையும் முடித்தால் சாப்பாடு போடுவதாக கூறுவான். அதனால் படம் பல துன்பியல் நிகழ்வுகளுடன் இறுதிக் கட்டத்தை நோக்கி நகரும்.

 மேற்சொன்ன இரண்டு ரே-க்களை விடவும் கூடுதலான அரசியலையும் காட்சி வழி உரையாடலில் தீவிரத்தையும் காண்பித்தவர் ரித்விக் கட்டக்.  1953-லேயே இவரது நாகரீக் படம் வந்திருக்க வேண்டியது ஆனால் என்ன காரணத்தாலோ அந்த முதல் படம் 24 வருடங்கள் கழித்தே வெளியானது. 1958-ல் அஜாண்ட்ரிக் மூலமாகத்தான் ரித்விக் கட்டக்கின் முதல் சமூக  எதார்த்தப் படம் வெளியானது.      இவரது மேகே தாக்க தாரா-( தமிழில் அவ்ள் ஒரு தொடர்கதையாக  பால்ச்சந்தரின் ”கை” வண்ணத்தில் 1974ல் அங்கீகாரமின்றி மீளாக்கம் செய்யப்ப்ட்ட படம் )  வும் சுபர்ண ரேகாவும் குடும்ப உறவுகளின் சிதைவை பேசினாலும் வங்காள சமூகத்தின் அழுக்குகளை தோலுரித்துக்காட்டிய படங்கள்

   இப்படியாக சமூக அரசியலை இப்படங்கள் பேசினாலும் அவை உரத்துப் பேசவில்லை. மிக சன்னமான குரலிலேயே கலாபூர்வத்துக்கு முக்கியத்துவம் தந்து அரசியலை பின்புலமாக பேசின . அதுவும் கூட  கலைப்படங்கள் வரிசையில் வெளி நாட்டு திரைப்பட விழாக்களில் மட்டும் கொண்டாடப்பட்டதே தவிர மிகப்பெரிய வணிக வெற்றியை ஈட்டவில்லை . அதே சமயம்   மைய நீரோட்ட இந்திப்படங்களில் அரசியல் என்பது கடுகளவு கூட  இல்லாத காலம்   

  இந்தச் சூழலில் சமூக பிரச்சனைகளை உரக்கப் பேசி மக்களை பாதிக்க வைத்து மாநிலத்தின் அரசியலையே மாற்றிய படங்கள் என்றால் அந்த அதிசயம் தமிழில் மட்டுமே நிகழ்ந்தன. தமிழில் 1950-களில் வெளியான , பராசக்தி, ரத்தக்கண்ணீர் ஆகியப் படங்கள்  தீவிர சமூக அரசியலை பேசியதோடு மைய நீரோட்ட படங்களில் வெற்றிப்படமாகவும் வலம் வந்தன.  இந்தப் படங்கள்  உண்டாக்கிய அரசியல் பாதிப்பு அளவுக்கு  இந்தியாவின் வேறந்த மொழியிலும்  சினிமாக்கள் வரவில்லை, இந்த அளவுக்கு அதிர்வோ மாற்றங்களோ நடக்கவில்லை.
       
 அவ்வகையில் இந்திய சினிமாவிலேயே சமூக அரசியலை மைய நீரோட்ட சினிமாவில் உரத்து பேசி பெரு வெற்றிபெற்ற பெருமை கொண்டது தமிழ் சினிமாக்கள் தான்  என  நாம்  மார்தட்டிக்கொள்ளலாம்.    

  எழுபதுக்களுக்கு பிறகுதான் இந்தி சினிமாக்களில் துணிந்து அரசியலை பேசத் துவங்கின. அக்காலத்தில்தான் தொழிற்சாலைகள் பெருகி மக்கள் கிராமம் சிற்றூர்களிலிருந்து நகரங்களை நோக்கி நகர இந்திய வாழ்க்கை ,  நகரமயமாக்கலுக்கு மாறியது. இதனால் மக்களிடையே வேலையில்லா பிரச்சனை கூட்டு குடித்தன உறவுச் சிக்கல்கள் உள்ளிட்ட  பல பிரச்சனைகளை உருவாக்க இன்னொருபுறம்  ஒரே மாதிரியான காதல் கதைகளைப் பார்த்து பார்த்து போரடித்துப் போன மக்களின் எதிர்பார்ப்பும்  ரசனை மாற்றத்துக்கான நெருக்கடியை உருவாக்கியபோது இந்திய சினிமாவில் சில அதிசயங்கள் நிகழத்துவங்கின .

அது மைய நீரோட்ட இந்தி சினிமாக்களில் பாதிக்கத் துவங்கியது, அப்படங்களில் கோபக்கார இளைஞன் பாத்திரத்தில்  அமிதாப் பச்சன் புதிய நட்சத்திரமாக உருவாகிறார். இன்னொருபக்கம்  வங்காளத்திலிருந்து மிருணாள் சென் ,ஹியாம் பெனகல் ,  கோவிந்த் நிகலானி, பாசு சட்டர்ஜி ,மணிகவுல் ,  தபன் சின்ஹா, எம்.எஸ். சாத்யூ , புத்த தேவ் தாஸ் குப்தா ,கவுதம் கோஷ்   கன்னடத்தில் க்ரீஷ் காசரவள்ளி , கேரளாவில் அடூர்  கோபாலகிருஷ்ணன், ஜி.அரவிந்தன்  போன்ற இயக்குனர்கள்  உருவாகத்துவங்கினர் . சினிமாவுக்கும் மாறத் துவங்கியது .

இவ்வகை சினிமாக்களில்   நாயக வழிபாடு ஆக்ஷன் காட்சிகள்  பின்னுக்கு தள்ளப்பட்டன.  படத்தில் வரும் பாத்திரங்கள் அனைத்துமே நாம் வாழ்வில் சந்திக்கும் அடித்தட்டு  நடுத்தர மக்களை பிரதிபலிப்பது போல உருவாக்கப்ப்ட்டன  அதுவரை  நாயகர்கள் ராஜேஷ்கண்ணா போல அழகாக பளபளவென இருந்தாக வேண்டும் என்ற மரபு உடைக்கப்பட்டதுநஸ்ரூதீன் ஷா, ஓம்புரி , அமோல் பலேகர்  போன்ற  திறமை வாய்ந்த  நடிகர்கள் நாயகர்களாகியினர். ஸ்மிதா பட்டீல் , ஷ்பனா ஆஸ்மி போல புறம் தாண்டி உணர்வை இயல்பாக வெளிப்படுத்தும் ஆற்றல் மிக்க நடிகைகள் நாயகிகளாக அறிமுகமாயினர் .

அதே சமயம்  கலை சினிமா போல  திரைப்பட விழாக்களுக்கான படமாக இல்லாமல் வெகுமக்கள் பார்க்கும் விதமான சமரசத்துடன் இவை அமைந்தன. இவற்றையே   பேர்லல் சினிமாக்கள் என காலம் பின்னாள் அடைமொழியிட்டு அழைத்துக்கொண்டது. மையநீரோட்ட வணிக சினிமா கட்டமைப்புகளுக்கு இணையாக தனித்த வழியில் இப்படங்கள் உருவானதால் இணைகோட்டு சினிமா எனும் பேரைப்பெற்றது.
\
இந்த பேர்லல் சினிமா இயக்குனர்களில்  மிருணாள் சென்னின் படங்கள் அரசியலை தூக்கலாக பேசின.   1969-ல் வெளியான இவரது புவன் ஷோம்  சத்யஜித் ரே, கட்டக்-குப் பிறகு  எதார்த்தம், தீவிரமான காட்சி மொழி, இரண்டோடு கூர்மையான அரசியலையும்  பேசியது.  இவரது ஏக் தீன் பிரதின் படம் வேலைக்கு போய் வீடு திரும்பாத ஒரு இளம் பெண்ணைப்பற்றிய கதை. அந்த ஒரு இரவில் அந்த வீட்டின் அனைவரும்  பதட்டமாகி என்னென்ன செய்கிறார்கள் என காட்சிகளில் சொல்லிக்கொண்டிருக்க மறுநாள் காலையில் அவள்   யாரையும் எதையும் பொருட்படுத்தாமல் அசட்டையாக அலட்டிக்கொள்ளாமல் வீட்டுக்குள் நுழைய படம் முடிகிறது.

அந்த இரவில் அவள் என்ன ஆனாள் எங்கே போனாள் எதையும் இயக்குனர் சொல்லவில்லை. பலரும் அவரைத் துரத்தி துரத்தி கேட்டனர் அவள் என்ன ஆனாள்  யாரிடமாவது படுத்தாளா என கேட்க  மிருணாள் சென் எனக்கு தெரியாது  ஒருவேளை இருந்தாலும் இருக்கலாம் என சொல்ல, இந்த பதில் அப்போது பெரும் அதிர்ச்சியை மீடியாக்களின் மத்தியில் உருவாக்கியது.

ஒருபுறம் சமூக அரசியலைப் பேசும் படங்கள் வந்துகொண்டிருக்க இன்னொரு பக்கம் மைய நீரோட்டத்தில் கட்சி அரசியலைப் பேசும் படங்களும் வரத்துவங்கின  .
அதில் குறிப்பிடத்தக்க படம் 1977-ல் வெளியான ஆந்தி. 

முன்னாள் பிரதமர் இந்திரா காந்தி பெரோஸ் காந்தி ஆகியோரது காதல் மற்றும் திருமண வாழ்க்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு  சினிமாவுக்கென செயற்கையாக சில காட்சிகளையும் சேர்த்து இப்படத்தை இயக்கியிருந்தார் இயக்குனர் குல்சார். புகழ்பெற்ற இந்தி பாடலாசிரியரான இவர் இந்தியில் பல முக்கிய  படஙகளை இயக்கிய சிறந்த இயக்குனரும் கூட.
 படம் வெளிப்படையாக  இந்திரா காந்தியின்  காதல் வாழ்க்கையை சொல்வதோடு இயக்குனர் குல்சார், நாயகியாக நடித்த சுசித்ராசென்னின் தோற்றத்தை  இந்திரா போலவே வடிவமைத்திருந்தார். படம் ரிலீஸானதோ 1975 எமர்ஜென்சி உச்சத்திலிருந்த நேரம். இந்தியாவே நடுங்கிக்கொண்டிருந்த காலம். அவரது இமேஜுக்கு முற்றிலும் தலைகீழாக அவர் மதுகுடித்து தள்ளாடுவது போன்றக் காட்சிகள் கொண்டப்பட , விடுவாரா இரும்பு பெண்மணி. ரிலீசான சில நாட்களிலேயே  படத்துக்குத் தடை விதித்தார். இயக்குனரும் தயாரிப்பாளரும் முட்டி மோதிப்பார்த்தார்கள் ம்  ஹூம் மசியவில்லை .

பிறகு 1977-ல்  ஜனதா கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தபிறகு தான் படம் ரிலீசாகியது.  இதே கால கட்டத்தில்  அம்ரித் நகாதா என்பவர் தாயும் மகனுமான  இந்திராகாந்தி மற்றும் சஞ்சய் காந்தி ஆகியோருடைய  அரசியல் ஊழல்களை கிண்டலும் கேலியுமாக சித்தரித்து  கிஸ்ஸா குர்ஸிகா என்ற படத்தை 1977ல் வெளியிட இந்த படமும்  காங்கிரஸ் அரசாங்கத்தால் தடை செய்யப்பட்டு முடக்கப்பட்டது.  சமீபத்தில் இதே போல இந்திராகாந்தி சஞ்சய் காந்தி ஆகியோரின் வாழ்க்கையை அடியொற்றி மராத்தி இயக்குனர்  மதுபண்டார்கர் தயாரிப்பில்  ”இந்து சர்க்கார்” என்ற படம் வெளியானது. இதற்கும் காங்கிரஸ் கட்சியிலிருந்து கடும் எதிர்ப்புகள் கிளம்பின . ஆனால்   தியேட்டருக்குள் வந்த சில நாட்களிலேயே அந்த படம் பெட்டிக்குள் முடங்கிப்போனது,

தொடர்ந்து இதே போல பேர்லல் சினிமா காலத்தில் இந்தியில் வெளியான மற்றுமொரு முக்கியப் படம் கரம் ஹவா. 1973-ல் வெளியான கரம் ஹவா இன்னொரு குறிப்பிடத்தகுந்த அரசியல் படம்.புகழ்பெற்ற சிறுகதையாளரும் பெண் படைப்பாளியுமான இஸ்மத் சுக்தாய் எழுதி எம்.எஸ்.சத்யூ இயக்கத்தில் வெளியான இப்படம் 1947-ல் இந்தியா பாகிஸ்தான்  பிரிவினையும் அதையொட்டி   உண்டான பிரச்சனைகளையும் மையமாக கொண்டது .
                      
1973-ல் இப்படம் வெளியிடத் தயாரான நிலையில் படத்திற்கு எதிர்ப்புகள் வலுக்கத் துவங்கின. பால் தாக்கரே படம் வெளியானால் கலவரம் வெடிக்கும் எனக்கூற எட்டு மாதங்கள் படம் வெளியாவது தள்ளிப்போனது. பிற்பாடு 1974 ஏப்ரலில் வெளியாகி பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது.

அதேபோல ஷியாம் பெனகலின் , மண்டி , பூமிகா, போன்ற படங்களும்  பல படங்களுக்கு  ஒளிப்பதிவாளராக பணியாற்றி இயக்குனராக பரிணமித்த கோவிந்த் நிகலாணியின் ஆக்ரோஷ், அர்த்சத்யா, துரோகால் போன்ற சமூக அரசியலைத் தீவிரமாக பேசிய படங்களும் இக்காலத்தில் வெளியாகி இந்திய சினிமாவுக்கு மகுடங்களை சூட்டின.

இக்காலத்தைத் தொடர்ந்து இந்திய சமூக அரசியல் படங்கள் வெளி நாடுகளிலும் வரவேற்பை பெற்றன. மீரா நாயர் எடுத்த சலாம் பாம்பே, தீபா மேத்தா எடுத்த பயர் வாட்டர் சேகர்கபூர் எடுத்த பண்டிட்குவின் போன்ற படங்கள் மிகப்பெரிய வரவேற்பையும் உள்நாட்டில் பெரும் சர்ச்சையையும் உருவாக்கின.
இந்தி பேர்லல் சினிமாவின் தாக்கம் தமிழிலும் புயலை சற்று தாமதமாக கிளப்பியது.அதே போல எதார்த்த பின்புலம் ,நடைமுறை பாத்திரங்கள் நாயக பிம்பமழிப்பு போன்றவை இங்கும்பிரதிபலித்தன. ரஜினி, விஜயகாந்த், சரிதா, ஷோபா போன்ற கருப்பு நட்சத்திரங்கள் உதயமாயினர். பாரதிராஜா, மகேந்திரன் பாலுமகேந்திரா ,தேவராஜ் மோகன் , துரை  பாக்யராஜ் போன்ற இயக்குனர்கள் உதயமாயினர்.

1982ல் அட்டன்பரோ இயக்கிய ஆங்கிலப்படமான காந்திக்கு பிறக்கு இந்தி மைய நீரோட்ட படங்களிலும் அரசியல் தலைவர்களின்   வாழ்க்கை வரலாற்று படங்களும் வரத்துவங்கின.  காந்தி மை பாதர், மேக்கிங் ஆப் மகாத்மா  தமிழில் கமலஹாசன் இயக்கத்தில்  ஹேராம் ஆகிய படங்கள் உருவாகின மேலும்1993ல்   கேதன் மேத்தா  இயக்கத்தில் சர்தார் எனும் வல்லப பாய் படேல் பற்றியும்  2005ல் ஷியாம் பெனகல் இயக்கத்தில் நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ்  பற்றிய படமும் வந்தன . ஆயினும் இவர்களது  படங்களுக்கு வராத ப்ரச்னை  1999ம் ஆண்டு  ஜாபர் படேல் இயக்கத்தில் தயாரான அம்பேத்கார்  படத்துக்கு  வந்தது. இத்தனைக்கும் இரண்டு தேசிய விருது பெற்ற இப் படம் திரையரங்கம் வர ஏகப்பட்ட முட்டுக்கட்டைகள்.   2010க்குபிறகுதான்   தமிழ் நாட்டில் சிலரது முயற்சிக்குப்பின் இந்த  படம் திரையரங்கிற்கு வந்தது. இன்னும் பல மாநிலங்களில் இப்படம் திரையிடப்படவேயில்லை. இதைவிட அதிர்ச்சி என்னவென்றால் 2015ல் ஏப்ரல் 17ல் வெளியான டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா தகவல் படி  இன்னும் இந்த படம் எந்த தொலைக்காட்சியிலும் திரையிடப்படவில்லை  என்பதுதான் .

இது தவிர இந்தி திரைப்பட உலகில் நேரடி அரசியல் படங்களை  தொடர்ந்து  இயக்கி வந்தவர் இயக்குனர் பிரகாஷ் ஜா. இவரது ராஜ்நீதி, கங்காஜல் போன்றவை குறிப்பிடத்தக்க திரைப்படங்கள். இவரது தயாரிப்பில் 2012ல் வெளியான   சக்கர வியூகம் மாவோயிஸ்டுகளை வெளிப்படையாக ஆதரித்து வெளியான குறிப்பிடத்தகுந்த படம்.





ராம் கோபால் வர்மா இயக்கத்தில் வெளியான சர்க்கார் மற்றும் அதன் தொடர் வரிசைப்படங்கள் ஆகியவை நேரடி நடைமுறை அரசியலை எதார்த்தத்தோடு காண்பித்த படங்களாக கருதலாம்.

அதே போல ராயேஷ் ஓம் பிரகாஷ் மெஹ்ரா இயக்கத்தில் அமீர்கான் நடிப்பில் வெளியான  ரங் தி பசந்தி யும்  ஷாருக்கான் நடிக்க அசுடோஸ் கோவ்ரேக்கர் இயக்கத்தில் வெளியான ஸ்வதெஷும் குறிப்பிடத்தக்க அரசியல் படங்கள்.
இதில் ஸ்வதேஷ் இதுவரை யாரும் சொல்லாத புதிய கோணத்தில்  புதிய தளத்தில் இந்திய கிராம உள்கட்டமைப்பு பற்றியும்    சமூக நோக்கொடு அதனுள் வேலை செய்ய அமெரிக்காவின் நாஸா வேலையை உதறி விட்டு வரும் பணக்கார இளைஞனும் அவன் எதிர்கொள்ளும் ச்வால்களை  பற்றியுமான கதை.



இந்தி சினிமாவில் இதுவரை வந்த கதைகளில் மிகச்சிறந்த பத்து கதைகளுல் ஒன்றாக இத்னைச் சொல்லலாம் ஆனாலும் இப் ப்டம் வியாபார ரீதியாக பெரும் தோல்வியை எதிர்கொண்ட படம்.

அதே போல தற்கால இந்தி திரைப்படங்களில் விஷால் பரத்வாஜ் மற்றும் அனுராக் காஷியப் ஆகியோரின் படங்கள் சமூக அரசியலை தீவிரமாக பேசும் படங்கள் இவற்றில் விஷால் பரத்வாஜின்  ஹைதர் திரைப்படம் காஷ்மீரில் காணமல் போகும் இஸ்லாமிய இளைஞர்களை பற்றிய குறிப்பிடத்தகுந்த  துணிச்சலான படமாகும்அனுராக் காஷ்யபின்  ப்ளாக் ப்ரைடே, தேவ் டி போன்ற படங்களும்  நடைமுறை  சமூக அரசியலை  எதார்த்தமாகவும் துணிச்சலகாவும் பேசிய படங்கள்.

சமீபகால சினிமாக்களில் கன்னட சினிமாவின் திதி, மராத்தியில் பன்றி , கோர்ட் மலையாளத்தில் கம்மாட்டி பாடம் போன்றவை சமூக அரசியலை பேசிய படங்கள்.

தமிழிலும் மெட்ராஸ், விசாரணை, அப்பா, மாவீரன் கிட்டு உறியடி போன்ற படங்கள் வெவ்வேறு தளங்களில் தீவிரமான அரசியலை முன் வைத்தன.

 நன்றி : அந்தி மழை  செப்டம்பர் 2017 
             


No comments:

இந்திய சினிமாவின் அரசியல் முகம் - ஒரு வரலாற்றுப் பருந்தின் பார்வை

                                                                                            1896- ல் மும்பையில் முதன்முறையாக சினி...