June 27, 2017

வானம்பாடிகளின் கனவுக்காலம்


கோவை ஞானியின்  ”வானம்பாடிகளின் கவிதை இயக்கம்வரலாறும் படிப்பினைகளும்  2011நூல் குறித்து உரை கோவை இலக்கியசந்திபில்  வாசித்த கட்டுரை 

                             – அஜயன் பாலா


வானம்பாடிகளின் கவிதை இயக்கம் வரலாறும் படிப்பினைகளும் உண்மையில் நான் இந்த நூல் குறித்து எந்த விமர்சனமும் செய்ய போவதில்லை. வானம்பாடிகள் யார் அவர்கள் அப்படி என்ன சாதித்தார்கள் என்பது பற்றி பெரிய அறிதல் ஏதுமில்லாத ஒருவன் வெறுமனே இந்த புத்தகத்தை மட்டுமே வாசித்துவிட்டு பெசுவது இயந்திரங்கள் செய்யும் வேலை ..
ஒரு வேளை விமர்சன சாப்ட்வேர்கள் கூட விரைவில் வந்துவிடலாம். இப்போதும் கடைகளில் கிடைக்கலாம். ஆனால் நான் அப்படிப்பட்ட சாப்ட்வேராக இருக்க விரும்பவில்லை. எழுபதுகளின் துவக்கத்தில் வீறுகொண்டு எழுந்த ஒரு இயக்கத்தை மொழித்தடத்தில் நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பின்வரும் ஒருவன் மீள் பார்வை செய்பவனாகவே இந்நூலின் துணை கொண்டு என்னை உணர்கிறேன்.
ஞானி அவர்கள் எழுதிய நூலை பற்றி நான் பாராட்டித்தான் பேச முடியும். இந்த நூலை பொறுத்தவரை ஒரு விமர்சகனுக்கு வேலையும் இல்லை. மேலும் இக்கட்டுரைகளின் ஊடாக இலக்கியம் சார்ந்த எனது புரிதலின் வழியாக உங்களோடு என் அனுபவத்தை கடத்துவது சிறிதளவேனும் என் செயலுக்கு நியாயமாக இருக்கும்படியால் இக்கட்டுரையை என் அனுபவம் சார்ந்த கட்டுரையாக உங்கள் அனுமதியுடன் இடம் மாற்றிக்கொள்கிறேன்.
வானம்பாடிகள்.
இலக்கிய உலகின் கவர்ச்சியான  பெயர்.
நான் முதன்முதலாக எழுதவந்த 90-களின் ஆரம்பங்களில் இந்த பறவைகளில் யாரும் இல்லை. அப்பறவைகளின் ஞாபகத்தை உணர்த்தும் வகையில். அவர்களது உதிர்ந்த சிறகுகள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இலக்கிய வெளியில் பறந்துகொண்டிருந்தது. முற்போக்கு இலக்கியத்தின் தீவிரம் மங்கிப்போய் செவ்வியல் தடத்தில் நவீன இலக்கியங்கள் முழுமையாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட காலம்.
ஜே ஜே சிலகுறிப்புகள் வாசித்த அனுபவத்திலிருந்து  இலக்கிய உலகின் மீதான கவர்ச்சி என்னை முழுவதுமாக உள்வாங்கிக்கொண்டிருந்தது. புரியும்படியாக சொன்னால் கசடதபற குழுவை சார்ந்தவன். வானம்பாடிகளின் எதிரணி. படைப்பின் மீதும் தனிமனித வாதத்தின் மீதும் அதீத கற்பனைகளின் மீதும் வசீகரம் கொண்டவன். இலக்கிய உலகில் நுழையும் போது பின் எதார்த்தவாதம் வட்டார வழக்கிஸம், சர்ரியலிஸம், எக்சிஸ்டென்ஷியலிஸம் எல்லாம் முடிந்து பின் நவீனத்துவம் துவங்கிவிட்ட காலம்.
முற்போக்கு என்பதே அப்போது பிற்போக்கான சொல்லாக எனக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.
கலை மக்களுக்காக என எல்லாக் கூட்டங்களின் இறுதியிலும் யாராவது ஒருவர் முற்போக்காளர் கூக்குரலிட அப்போது உடனடியாக பலரும் அவரை நோக்கி பாயத்துவங்குவர். கடைசியில் அந்த முற்போக்காளரும் கணையாழி கும்பல் என்று ஏதாவது திட்டிவிட்டு வெளியேறுவார். கூட்டத்துக்கு வெளியே சகாக்களிடம் “புரியாம எழுதுறானுங்க.. இவனுங்க ஏதோ பிரக்ஞை.. உள்ளொளொளின்னு பேசறாங்க, சோத்துக்கு சிங்கி அடிக்கிறவங்கிட்ட போயி இதை சொன்னா நம்மளை செருப்பால அடிக்க மாட்டான் என ஆவேசமாக  பேசுவர்.
அப்போதெல்லாம் அப்படி பேசுபவர்களை கொஞ்சம் வில்லத்தனமாகத்தான்  பார்ப்போம். நான் பெரிதும் மதித்த பல நவீன இலக்கியவாதிகள் தமது எழுத்துக்கள் மற்றும் பேச்சுக்கள் மூலமாக அப்படியான ஒரு பார்வையைத்தான் எனக்குள் உருவாக்கியிருந்தனர். நான் அப்போது மிகவும் மதித்த சில எழுத்தாளர்களிடம் இதுகுறித்து விவாதிக்கப் போக இலக்கியத்துக்கு எதுக்குய்யா அரசியல்.. அது கட்சிக்காரங்க பண்ற வேலை எனச்சொல்லுவது மட்டுமல்லாமல் அப்படி அவர்கள் எழுதுவதற்கெல்லாம் ரஷியாவிலிருந்து பணம் வருகிறது என்றெல்லாம் சொல்லி கிண்டலும் கேலியுமாக விமர்சிப்பார்.
அக்காலகட்டத்தில் இப்படியாக கூட்டங்களில் கலை மக்களுக்காக என ஆவேசமாக பேசும் ஒரு முற்போக்கு பேராசிரியர் ஒருவர் இருந்தார். அவர்  கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டாலே இன்னைக்கு கூட்டத்தில் ஏதோ ப்ரச்சனை உண்டு என சைகை மூலம் என்னைப்போன்ற இலக்கிய அடிப்பொடிகள் பேசிக்கொள்வோம். ஒருநாள் அந்த பேராசிரியர் தான் புதிதாய் கட்டிய வீட்டுக்கு கணபதி ஹோமம் பண்ணிய தகவல் காற்றில் பரவ அதிலிருந்து இன்னும் முற்போக்குவாதிகளின் மேலான அபிப்ராயம்  சுத்தமாக அற்றுப்போனது.
பிற்பாடு பின்நவீனத்துவம் பிடிபடத்துவங்கிய போது இலக்கியத்தில் அரசியலின் முக்கியத்துவம் எனக்குள் புரியத்துவங்கியது சனாதன வாக்கியங்களை சமைத்து உருவாக்கும் பிரதியும்  சமூக இறுக்கத்துக்கு மற்றொரு காரணம். ஒழுங்கு குலைந்த எழுத்துமுறைக்கு சமூகக்கட்டுகளை குலைக்கும் அல்லது அவிழ்க்கும் சக்தி இருப்பதை உணர்ந்து தீவிர அரசியல் வாசிப்புக்கும் என்னை உட்படுத்திக்கொண்டேன். ஆனாலும் வானம்பாடிகள் மேல் அப்படி ஒன்றும் ஆர்வம் வரவில்லை.
சரியாக சொல்லப்போனால் 2002-ல் நாங்கள் சென்னையில் தீவிர இலக்கியம் பேசக்கூடிய ஒரு குழு உருவாகியிருந்தோம் எல்லோருமே ஆரம்ப நிலை எழுத்தாளர்கள். இன்று பெருகி உருவாகியிருக்கும் ப்ளாக்கர்ஸ் அல்லது பேஸ்புக் இலக்கியவாதிகள் உருவாவதற்கு முந்தைய காலகட்டம். பெண்கவிஞர்கள் அதிகமாக எழுத வர ஆரம்பித்த காலம். அப்போது நாங்கள் ஒரு குழுவாக இயங்கி வந்தோம். காலச்சுவடு, உயிர்மை போன்ற பதிப்பகங்கள் அதிகாரம் உயிர்பெறத் துவங்கின. உயிர்மை புதிதாக துவங்கப்பட்டு சுஜாதாவின் புத்தகங்களுக்கு தடிமனான அட்டைகள் போட்டு இலக்கிய அந்தஸ்தை உருவாக்கிய காலகட்டம். பிரம்மாண்டமான  விழாக்கள் நடத்தி புத்தக வெளியீட்டு விழாக்களை திருமண சடங்கு போல நடத்தி இலக்கிய வியாபாரம் செய்துகொண்டிருந்த நாட்கள் அவை. உடன் சாதாரண கவிஞர்கள்  உதாசீனப்படுத்தப்பட்டார்கள்.
இதன் காரணமாக இந்த இரண்டு பதிப்பகங்களையும், அவற்றின்  இலக்கிய அதிகாரத்தின் மையக்குவிப்புக்கு எதிராக கலகம் செய்ய அப்போது உதிரிகளாக இருந்த சில கவிஞர்களும் எழுத்தாளர்களும் ஒன்று சேர்ந்தோம். உதிரிகள் என்றே எங்களை  நாங்கள் அழைத்துக்கொண்டு   கலக மனநிலையில் ஒரு காரியம் செய்ய நினைத்தோம். இதன் முதல் காரியமாக என் முதல் சிறுகதை தொகுப்பை பறக்கும்  ரயிலிலிருந்து  ஜன்னல் வழியாக பறக்கவிட்டு வெளியிட்டு விழா நடத்த அந்த புத்தகம் பிற்பாடு கூவத்தில் போய் விழுந்து பெரிய ரகளையாகிப்போனதும் இதன் பொருட்டுதான்.
என் சம்பவத்தை தொடர்ந்து பார்களில் கூட்டம் பல கூட்டம் நடந்தது. வளர்மதி சாருவை முகத்தில் குத்துவிட்ட சம்பவங்கள் இதழ்களில் வெளியாகி பரபரப்பை உண்டாக்கி இலக்கிய உலகில் பெரும் சலசலப்பை உண்டாக்கியது. இக்காலகட்டத்தில்  இதற்கு முன்பான படைப்புகளை மறுவாசிப்பு செய்யும் பொருட்டாக மாதம் தோறும் சிறுசிறு கூட்டங்கள் நடத்தினோம்.  இடைவெளி சம்பத்துக்கு துவங்கி ஆதவன், வண்ண நிலவன், அ.மாதவன் என பலதரபட்ட கூட்டங்களை நடத்தினோம். எண்ணி 20 அல்லது 25 இன்விடேஷன் மட்டும் ஸ்க்ரீன் பிரிண்டிங்கில் அடித்து எங்கள் குழுவை சார்ந்தவர்களுக்கு விநியோகிப்போம். வாழும்போது எந்த அங்கீகாரமும் சிறு கூட்டமும் கிடைக்காத கோபி கிருஷ்ணனுக்கு முதல் முறையாக க்ருஷாங்கிணி வீட்டில் கூட்டம் நடத்தினோம். பிரேம் மாலதி மைத்ரி பாண்டிசேரியிலிருந்து வந்திருந்தார். சங்கர் ராம சுப்ரமணியன், யூமா வாசுகி, யவனிகா ஸ்ரீராம், அய்யப்ப மாதவன், குட்டி ரேவதி, தளவாய் சுந்தரம், சி. மோகன், வெளி ரங்கராஜன், செல்லையா உள்ளிட்ட சிலர் தீவிரமாய் ஈடுபட்டனர்.
வெளி ரங்கராஜன் வீட்டில் வண்ண நிலவனுக்காக நடத்தப்ட்ட ஒரு கூட்டத்தில்தான் சமூகத்தின் நிலைக்கும் இது போன்ற நவீன படைப்புகளுக்குமான அந்நியத்தன்மையை கண்டுணர்ந்தோம். வண்ண நிலவன் அன்றாட வாழ்வின் அரசியல் கதைகளில் வரவேண்டுமா எனக்கேட்டார். அப்படியானால் அது வெறும் ரசனை இலக்கியம். இன்றைய பின் நவீனத்துவ உலகில் ரசனை இலக்கியங்கள் மதிப்பிழக்கின்றன என்பதை வாதங்களினூடாக கண்டுணர்ந்தோம்.
கலை கலைக்காக மட்டுமல்ல சமூகத்துக்காகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதை அப்போது உணர்ந்தேன். இப்படி உதிரிகளாக நாங்கள் இயங்கிய காலக்கட்டத்தில்தான்  எனக்கு ஆந்திராவில் திகம்பர கவிகளின் மீதும் நம் வானம் பாடிகளின் மீதும் ஈர்ப்பு உண்டாகியது. வானம்பாடிகள் பற்றி அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற தீவிரம் என்னை உந்தியது. அந்த இயக்கம் எங்கே கருக்கொண்டது, எப்படியாக வடிவம் கண்டது.. யார் யார் இருந்தனர்.. என்னென்ன செய்தார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ள விரும்பினேன்..
சமூகத்தின் பால் பற்றுகொண்டு கோபத்துடன் சில இளைஞர்கள் ஒன்றாக சேர்ந்து தங்களை வானம்பாடிகள் என அழைத்துக்கொண்டது ஒரு கதைகாரனாக என்னை வசீகரித்தது.
. பிரான்சில் ஏற்பட்ட நியூவேவ் இயக்கமும் இப்படி உருவாகி பின்னாளில் மிகப்பெரிய வெற்றிகளை தடம் பதித்தவர்கள்தான். பிற்பாடு டேனிஷ் சினிமாவில் டாக்மா என்றொரு இயக்கமும் உருவாகி வெற்றிகளை பெற்றது மரபுகளை உடைத்து இவர்கள் உருவாக்கிய புதிய பாதையில் அவர்கள் பெற்ற வெற்றி போலத்தான் வானம்பாடி இயக்கத்தையும் நான் உணர்ந்தேன்.
இச்சூழலில் அவர்களை பற்றி மேலும் அறியும் வண்னம் ஒரு தேடல் உள்ளுக்குள் இருந்தாலும் அது வாழ்வின் பல தேடல்களின் போட்டியின் காரணமாக வரிசையில் மிகவும் பின் தங்கி இருந்தது. இச்சூழலில் கோவை நண்பர் என்னிடம் இந்நிகழ்ச்சி பற்றி கூறி புத்தகங்களின் பட்டியலை  சொன்னபோது சட்டென வானம்பாடி  நூலுக்கு நான் பேச சம்மதித்த காரணமும் இதுதான்.
இந்நூல் தன்னளவில் வானம்பாடிகளின் படைப்புகள் வானம்பாடிகள் குறித்த ஞானி அவர்களின் கட்டுரைகள் என இரண்டாக பிளவுபட்டிருக்கிறது. கட்டுரைகள் பெரும்பாலும் சமீபமாய் இருகின்றன. படைப்புகள் அக்காலகட்டத்தை ரத்தமும் சதையுமாய் காட்டுகின்றன. இப்படியாக இருவேறு காலங்கள் தைக்கப்பட்டதாக இருக்கும் இந்நூலே ஒரு புனைவாக எனக்குப் படுகிறது. இரண்டு காலங்களும் பார்வைகளும் பெரிய இடைவெளிகள் இருக்கின்றன. குறிப்பாக படைப்புகளின் மொழியில் இருக்கும் சத்தம் கட்டுரைகளில் உள்ளடங்கி காணப்படுகிறது. இரண்டையும் மாற்றி மாற்றி படிக்கிறபோது வேகமாக ஓடும் ரயிலின் குளிர்சாதன அறைக்கதவை திறந்து மூடுகிற போது உண்டாகும் சத்த மாற்றங்களை போல் இருக்கிறது.
எல்லா கவிதைகளும் சத்தமிடுபவையாக கருதமுடியாது. தொகுப்பில் வானம்பாடிகள் குறித்த முதல் பத்து பக்கங்களும் இன்றைய காலத்தில் படிமங்கள் குறியீடுகள் இருண்மைகள் இல்லாமல் எழுதப்படும் ப்ளைன் போயட்ரியின் கூறுகள் விரவிக்கிடக்கின்றன.
வடக்கிலிருந்து வரும் /அழைப்பை கேட்கவே // எங்கள் காதுகள்// ரேடார் தட்டுகளாக வளைந்துள்ளன .. (பக்கம் 129)
சர்க்கஸ் கம்பெனிகள் வைப்பதற்காக// மிருகங்களை  திரட்டி கொண்டிருக்கிறோம்// எங்களிடமே //நாய்கள் கழுதைகள் // கரடிகள் நரிகள் // இருக்கின்றன// சிங்கத்தையும்,யானைகளையும்// தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம்// கிடைக்காவிட்டாலும்// கவலையில்லை // நாங்களே வேஷம் கட்டிக்கொள்கிறோம்//
-இப்படி பல கவிதைகளில் சுய எள்ளல் , பகடி சர்வசாதரனமாக தெறிக்கிறது. மேலும் இப்படி தொடர்கிறது அதே கவிதை
பேனரை நாங்கள் // ஏற்பாடு செய்து கொண்டோம் //ரஷ்யா வரைக்கும் இந்தக் //கம்பெனியை கொண்டு செல்லாவிட்டால்//நாங்கள் //வானம்பாடிகள் அல்ல. (பக்கம் 132)
இந்த கவிதைகளை எழுதியது ஒரு ஆளா யார் எவர் எந்த குறிப்பும் இல்லை. இதனைத்தொடர்ந்து பல கதைகள் கட்டுரைகள் கவிதைகள் இருந்தாலும் இந்த கவிதைகளின் ஈர்ப்பு மற்ற கவிதைகளில் இல்லை. தொகுப்பில் ஞானி அவர்கள் எழுதியிருக்கும் கட்டுரைகளை வாசிகும்போது பல அதிர்ச்சிகள் இருந்தன. குறிப்பாக  வானம்பாடிகளில்  காங்கிரஸ் காரர்களும் இருந்தார்கள் என்பது ஆச்சர்யமான தகவல். அதுபோல இருபது அம்ச திட்டத்தை அவர்கள் ஆதரித்தார்கள் என்பதும் என்னை மிகவும் ஆச்சர்யபடுத்தியது.
தொகுப்பின் மொத்த சாரத்தையும் முதல் கட்டுரையிலேயே ஞானி அவர்கள் நமக்குள் ஆழமாக இறக்கி ஒட்டுமொத்தமாக இறக்கி விடுகிறார். வானம்பாடிகளுக்கும்  தமிழ் சரடுக்கும் உண்டான தொடர்பை குறித்து அவர் எழுதியிருப்பது மொழியியல் மற்றும் சமூகவியல் துறைக்கு மிகபெரிய பங்களிப்பு. நானறிந்த வரையில் தமிழ் மொழியினை வரலாற்று பூர்வமாக ஆய்வு செய்துகொண்டிருக்கும் ஒரே இலக்கியவாதி ஞானி அவர்கள்தான்.
வழக்கமாக பண்டிதர்கள் செய்ய வேண்டிய பணி இது. தமிழ்ச் சமூகத்தை மையமாக நின்று கட்டியமைக்கும் அறம் என்ற அவரது கண்டுபிடிப்பும் அதன் தொடர்ச்சிதான் வானம்பாடிகள் இயக்கம் என அவர் கண் உணர்ந்திருப்பதும் அவரது பார்வையின் உயரத்தை அளவு காட்டுகிறது.

உண்மையில் அந்த அறம் தான் இதர தத்துவங்களை உள்வாங்கவும் அவசியமற்றதை உள்ளேவிட மறுத்தும் காத்துநிற்கிறது. மொழியை சமூகம் காக்கிறது.. சமூகத்தை மொழி காக்கிறது. இரண்டும் இப்படி ஒன்றுக்குள் ஒன்றாக ஒன்றிணைந்து செயல்படும் சமூகம் உலகில் வேறெதுவும் உண்டா என்பது ஐயமே.

No comments:

இந்திய சினிமாவின் அரசியல் முகம் - ஒரு வரலாற்றுப் பருந்தின் பார்வை

                                                                                            1896- ல் மும்பையில் முதன்முறையாக சினி...